Gisteren is mijn soeka opgezet en prompt vanochtend begon het te regenen. In Israël heeft 99 procent van de soekot geen dak, dus regent alles gewoon naar binnen.
Om alles even in proportie te brengen: het druppelde tien minuten, het koelde wat af en tegen de tijd dat Soekot over een week begint, is alles allang weer opgedroogd.
Maandag is het Jom Kipoer en maandagavond begint de soeka-campagne. De lulavmarkt wordt opgezet en vooral jonge jongens proberen je de mooiste lulaviem te slijten.
Hoe dichter we bij Soekot komen, hoe goedkoper ze worden. Het hele jaar ben ik best zakelijk ingesteld, maar voor Soekot laat ik me – met mijn ogen open – naaien.
Ik heb een zwak voor al die jongens die hun best doen. Normaal gesproken moet je afdingen, maar ik doe het gewoon niet.
“Het liefst koop je vijf lulaviem bij vijf verschillende verkooppunten,” zegt mijn vrouw spottend.
Maar ze heeft gelijk.
Gelukkig kunnen we dit jaar nog wat extra dingen kopen. Volgende week komen, met Gods hulp, onze zoon, schoondochter en kleinzoon aan om samen met ons Soekot te vieren.
Ik ben veel te onhandig om versieringen op te hangen in onze soeka.
Jarenlang heb ik geweigerd om mijn soeka te versieren. Ik heb er zo’n hekel aan en ik kan het ook gewoon niet. Mijn smoes was altijd: als er kleinkinderen zijn, gaan we het weer doen.
Nu ontkom ik er dus niet meer aan.
We gaan versieringen kopen bij de verkooppunten om onze soeka zo mooi mogelijk te maken. Het kopen is het minste probleem – ja, ik zal wel weer worden afgezet – maar dan moeten ze nog worden opgehangen.
En daar begint het probleem.
Ik ben daar veel te onhandig voor. Ik zie nauwelijks wat recht of schuin hangt. Maar voor onze kleinzoon hebben we alles over, dus dat komt ook goed. Desnoods bel ik een bedrijf dat gespecialiseerd is in het versieren van soekot.
Het Sukkot Center komt zelfs met een complete oplossing: ze zetten je soeka voor je op en breken hem na Soekot ook weer af. Voorlopig gaan we het zelf proberen.
De dagen voor Soekot vind ik altijd mooi. Je merkt overal dat er een chag aankomt. Mensen zijn bezig met de voorbereidingen en kijken uit naar een gezellige week met familie en vrienden.
Natuurlijk speelt 7 oktober nog altijd in ons achterhoofd. Maar zoals ik al eerder schreef, de mentaliteit hier blijft: we gaan door.
Stichting Gilat
Intussen zijn de meeste kaartjes voor het gala van Gilat Israël verkocht. Het belooft een mooie avond te worden. Voor mij wordt het een avond met een lach en een traan. Ik ben dankbaar dat we dit allemaal ter ere van onze dochter Gilat z”l kunnen doen.*
Maar juist op dagen als Soekot blijft het gemis.
Dat verdwijnt nooit.
*Stichting Gilat is vernoemd naar de dochter van Tali en Jaïr Eisenmann die in 2008 op 11-jarige leeftijd overleed. De Stichting biedt in Israël en Nederland theater in (kinder)ziekenhuizen en medische zorginstellingen. In Nederland bereiken ze jaarlijks ruim 7.500 chronisch zieke kinderen. De Stichting geeft ernstig zieke kinderen
de kracht om intensieve behandelingen voort te zetten:“Theater is een medicijn dat geen dokter kan voorschrijven.”
Doneer nu aan de Stichting Gilat
cover: versierde soeka met de zeven ushpizin (gasten): Abraham, Isaak, Jakob, Mozes, Aäron, Jozef en David, bron: Sukkot Center
Geef als eerste een reactie