10 oktober 2013 Ik doe mijn hoed af en tattie legt zijn handen op mijn hoofd. Met gesloten ogen prevelt hij de mij zo bekende woorden waar hij mij en m’n broertjes en zusjes iedere sjabbes mee bensjt, Jesiemecho Eloikiem, Moge G’d jou maken als Efraïm en Manasse. Nog één keer omhelst hij me en fluistert in mijn oor ‘Naftoli, ik houd me aan mijn belofte. Ik blijf heel kritisch op het zionisme. Maar vergeet … [Lees verder]
28 september 2013 ‘Het is niet mijn verhaal. Het is het verhaal van mijn vader. Het gaat over jouw zeider.’ Met mijn handen op m’n knieën zit ik tegenover tattie. ‘Jouw zeider heette net als jij Naftoli. Hij was weer vernoemd naar de Rebbe Naftoli in het graf in Polen waar wij vlak na jouw barmitswe naar naartoe zijn gegaan.’ Ik snap het. Ik had dus een zeider die Naftoli heette. En daarvóór moet er … [Lees verder]
28 september 2013 Tattie sluit zijn kleine Gemore waar hij onderweg altijd uit leert. ‘Nog een uurtje of zo, dan landen we’. ‘Ja, dan ben ik weer thuis’. ‘Nou ja thuis. Naftoli, we zijn pas thuis in Erets Jisroeil wanneer de Moshiach er ook is.’ Tattie had, geloof ik, niet in de gaten dat mijn opmerking een beetje plagend was bedoeld. ‘Tattie, misschien worden we op het vliegveld Ben Gurion wel opgewacht door de Moshiach.’ … [Lees verder]
28 september 2013 Ik tel de maanden. Kisleiw, Teiweis, Sjewat. En nu is Tisjri al bijna voorbij. Het is dus tien maanden geleden dat ik naar Erets Jisroeil vertrok. Toch heb ik het gevoel alsof ik gisteren hier in Stamford Hill nog op straat liep. Gisteravond was Jomtof afgelopen. In sjoel zat ik op die dagen braaf naast tattie. Tijdens het eten zorgde ik ervoor dat ik een dewar-toire klaar had om te vertellen. Of … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick