Literatuur

Herontdekte roman van zwervende schrijfster Susan Taubes

Partir c’est mourir un peu. Susan Taubes (1928-1969), geboren Feldmann, vertrok als elfjarig kind met haar vader van Hongarije naar Amerika. Haar ouders waren net gescheiden. Dat was het begin van een langgerekt sterfproces dat in 1969 zou eindigen met haar zelfgekozen verdrinkingsdood op Long Island, New York. Een leven getekend door afscheid en scheiding: van haar land, haar jeugd, van haar moeder, van zichzelf. Mourir beaucoup. Vlak voor haar suïcide, voltooide zij haar autobiografische … [Lees verder]

Literatuur

Karl Kraus, een ongenadige profeet 

Karl Kraus ((1874-1936) was een vlijmscherpe satiricus die zowel de machtigen als de miserabelen voor het gericht van zijn satire sleepte. Tijdens zijn leven al een legende, aanbeden of beschimpt door zijn tijdgenoten. Bij alle tijd- en plaatsgebondenheid van zijn bijtende kritieken, aforismen, toneelstukken en performances is zijn werk tijdloos vanwege het onwrikbare pacifisme, zijn verdediging van de geest tegen elke vorm van ontmenselijking en zijn gelijkstelling van zuivere taal met zuiver denken. Naadloos van … [Lees verder]

Literatuur

Een verhaal van liefde en duisternis, over de jeugd van Amos Oz

Naftali Herz, de grootvader van Amos Oz (1939-2018) vluchtte in 1933 met zijn vrouw en dochter Chaja uit het Poolse Rovno naar Palestina. Zijn andere twee dochters Fanja en Sonja zouden later volgen. In datzelfde jaar kwam in Duitsland een meedogenloze man aan de macht die van Europa een slachthuis maakte, wat zelfs de God van de Joden niet kon verhinderen, van wie toch in al hun boeken geschreven staat dat hij nooit ‘varen laat het … [Lees verder]

Literatuur

In den beginne van Meir Shalev is een kudde Talmoedgeleerden en Bijbelexegeten verenigd in één schrijvershand

Meir Shalev is een groot schrijver, de meest gelezen Israëlische schrijver. Er zijn ontelbaar veel grote Joodse schrijvers, al eeuwenlang. Neem alleen al de afgelopen eeuw: van Joseph Roth tot Philip Roth, van Vasili Grossman tot David Grossman. En Kafka natuurlijk, en… Nee, geen beginnen aan. Ik noem alleen nog Amos Oz en zijn Een verhaal van liefde en duisternis (2005) omdat ik dat een van de mooiste vind van de afgelopen tien jaar.  Na … [Lees verder]