Allereerst mijn dank aan Jonathan Gill voor zijn tweedelige artikel over het leven van Carole King. Mijn belangstelling voor Carole King en Gerry Goffin is ook persoonlijk. Mijn oom werkte met Gerry samen in de laboratoria van Arco Chemical en was goed bevriend met zowel Gerry als Carole. Daarnaast herken ik veel in de wortels van onze familie in Brooklyn, nadat zij in de jaren negentig van de negentiende eeuw Europa hadden verlaten. zie: Carole … [Lees verder]
‘Nou dag kind, en Israël is een sof’ van Truus Cahen is een boek waarvan mijn vrienden zeggen dat ik het MOET lezen. Het gaat immers over Joden, holocaust, tweede generatie en Israël. Kortom, een boek waar ik doorgaans geen zin in heb, ze liggen me te zwaar op de maag. Echter: het boek van Truus Cahen had ik binnen een paar dagen uit, ik genoot ervan. De schrijfster is beeldend kunstenaar en therapeut, dat … [Lees verder]
Al dagen voor de Nederlandse première van NAZA was ik bezig met de vraag of ik deze documentaire wel wilde zien. In mijn hoofd zag ik bioscooppubliek met Palestijnse vlaggen. Was ik bang voor het zoveelste eenzijdige discours, waar 7 oktober er niet meer toe doet. Ik zag geschreeuw voor me tijdens en na de voorstelling en protesten (met geweld). En wat als de inhoud van de film heel schokkend en naar zou zijn? Wat … [Lees verder]
Ter gelegenheid van Dierendag vond staatssecretaris Silvio Erkens dat hij de dieren een cadeautje moest geven. In een televisie-uitzending pleitte hij ervoor het taboe op een verbod op koosjere slacht te doorbreken. Onbedwelmd ritueel slachten hoort volgens hem niet in Nederland thuis. Dat is een stevige uitspraak. Daarom is het misschien goed om eerst de geschiedenis erbij te pakken. Want wie zegt dat iets ‘niet in Nederland thuishoort’, zou zich ook moeten afvragen hoelang het … [Lees verder]
Drie jaar geleden begon Simchat Tora voor mij zoals ieder ander jaar. Zoals gebruikelijk ging ik al vroeg in de ochtend naar sjoel. Het hoogtepunt van vreugde na de Hoge Feestdagen en Soekot: een lange dienst, inclusief zeven hakafot: de vreugdedansen met de Torarollen. Mijn vrouw zou later met de kids volgen. Zoals in veel wijken in Jeruzalem was onze sjoel gevestigd in een lokaal van een school. Het lokaal was tegelijkertijd de mamad van … [Lees verder]
Over: Een broer in Jeruzalem van Marja Vuijsje Sommige boeken lezen als een gesprek of een bekentenis. Een broer in Jeruzalem van Marja Vuijsje neemt je mee in iets zeldzaams: het leest als een poging om een relatie overeind te houden wanneer woorden tekortschieten. Niet omdat er niets meer te zeggen valt, maar juist omdat dat de relatie te veel op het spel zou zetten. Wat doe je met de kunst van het niet eens … [Lees verder]
De ark van Noach – tevat Noach (תֵּבַת נֹחַ) – is het vaartuig waarin de zondvloed, de maboel (מַבּוּל), een vorm krijgt. De vloed zelf blijft ongrijpbaar: zij is overal en nergens, een kracht die de vertrouwde wereld uitwist. Tegelijkertijd is de ark een beeld van selectie. Wie een grens trekt tussen binnen en buiten, bewaart iets maar laat ook iets achter. In die zin is de ark niet alleen een schuilplaats, maar ook een … [Lees verder]
Allereerst mijn dank aan Jonathan Gill voor zijn tweedelige artikel over het leven van Carole King. Mijn belangstelling voor Carole King en Gerry Goffin is ook persoonlijk. Mijn oom werkte met Gerry samen in de laboratoria van Arco Chemical en was goed bevriend met zowel Gerry als Carole. Daarnaast herken ik veel in de wortels van onze familie in Brooklyn, nadat zij in de jaren negentig van de negentiende eeuw Europa hadden verlaten. zie: Carole … [Lees verder]
En toen? King volgde Tapestry op met een derde kind (geboren in de keuken) en een nieuw album Music dat ook op nummer één kwam. Maar in de twee dozijn soloalbums die volgden, bereikte ze nooit meer de hoogten van Tapestry. En hoewel ze regelmatig optrad, in de Verenigde Staten en daarbuiten, wilde ze geen ster zijn en kwam het podium haar niet aanwaaien. Ze gaf yogales, werd volgeling van Swami Satchidananda, kreeg nog een … [Lees verder]
“Storytelling is persoonlijk en intiem, en in deze tijd is de behoefte om direct en intiem met elkaar in contact te komen. Dat is het succes van storytelling.” Aldus performer Raphael Rodan, een Israëliër die al twaalf jaar in Amsterdam woont. Ik sprak hem omdat hij goed nieuws heeft: Het Amsterdam Storytelling Festival begint over twee weken. Dit inspirerende en buitengewone festival is een must voor iedereen die wil genieten van en kennismaken met storytelling … [Lees verder]
Je zit zelf in oorlog en dan beginnen je buren ook herrie te schoppen. Dat is precies wat er nu gebeurt in Syrië waar het leger van president Assad vecht tegen opstandelingen. Assad staat ongetwijfeld in de top drie ter wereld van de wreedste moordenaars van eigen volk. Vooral Soennieten zijn de afgelopen jaren massaal afgeslacht. Assad wordt gesteund door Iran (lees: Sjiieten en Hezbollah) en Rusland. Beide landen hebben daar militairen. Rusland wil hiermee … [Lees verder]
Jan Wie? Ja, dat klopt. Jan Waas, die we allemaal zouden moeten kennen, wás bescheiden. Een ‘folksmentsj’, qua uitspraak en qua humor. Maar ook een instituut: wie wist zóveel van Jiddische muziek, van Joodse muziek, Israëlische muziek, van volksmuziek waar dan ook? Platenwinkeliers van Schotland tot Rhodos leefden helemaal op als die Hollander hún plaatselijke muziektraditie bleek te kennen. Dat resulteerde in een wandvullende platenkast (ja, vinyl) plus een wand met CD’s, cassettes, minidiscs en … [Lees verder]
Op 20 en 21 maart vond in Utrecht het tweedaagse symposium Understanding Judaism: New Approaches to Rabbinic Literature plaats. Hoofdgast was de internationaal vermaarde specialist in de geschiedenis van de Talmoed literatuur, prof.dr. Christine Hayes (Yale University). Aanleiding van het symposium was het door Christine Hayes geredigeerde handboek The Literature of the Sages: A Re-Visioning, dat vorig jaar bij Brill in Leiden verscheen. Als deel 16 van de serie Compendia Rerum Iudaicarum ad Novum Testamentum … [Lees verder]
Mirjam Reijnen overleefde de pogrom van 7 pogrom met haar man Raymond en hun drie kinderen in Nahal Oz, een kibboets op vijfhonderd meter van de grens met Gaza stad. Een maand na de pogrom beschreef ze de angst om met drie jonge kinderen 17 uur door te brengen in hun schuilkamer: De Dapperste kinderen van de wereld. Drie maanden later vertelde Mirjam over hun leven als je wereld is ingestort: Na de pogrom, vakantie, … [Lees verder]
Zondag 29 september Aan het einde van de sjabbat was je het laatste jaar altijd bang wat het nieuws zou zijn van de afgelopen 25 uur. In Israël is dat nog erger, omdat je geen krant hebt en je echt verstoken blijft van nieuws. We gingen vrijdagmiddag de sjabbat in met het mogelijke heugelijke nieuws dat Nasralla was omgebracht bij een aanval op het Hezbollah-hoofdkwartier, maar we hadden nog geen bevestiging. Gisteravond kregen we het … [Lees verder]
Etienne Denneboom:
Beste Hans, Dank voor je reactie. 1) goede vraag, ik zie een jeshive bocher met seichel hem zeker stellen. Mogelijk…
Patrick:
De zoon van Bertl en Lotte heet ook Bertl. In het laatste hoofdstuk wordt omschreven dat deze omkomt bij een…
Aviva Pels:
Net begonnen aan het boek en nu al enthousiast. Mooi, dat de familiegeschiedenis met zoveel pijn, maar ook mooie herinneringen…
M Klukhuhn:
Onder de kop 'Kleerekoper fonds' genoemde Liepman Prins, heeft aan de Kloveniersburgwal gewoond., mijn huidig adres! Dit staat beschreven in…
Judith Marseille:
Hartelijk dank voor uw waardevolle en persoonlijke aanvulling! Leni gaat voor mij steeds meer leven. Ik heb me overigens vergist…
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick
