Allereerst mijn dank aan Jonathan Gill voor zijn tweedelige artikel over het leven van Carole King. Mijn belangstelling voor Carole King en Gerry Goffin is ook persoonlijk. Mijn oom werkte met Gerry samen in de laboratoria van Arco Chemical en was goed bevriend met zowel Gerry als Carole. Daarnaast herken ik veel in de wortels van onze familie in Brooklyn, nadat zij in de jaren negentig van de negentiende eeuw Europa hadden verlaten. zie: Carole … [Lees verder]
‘Nou dag kind, en Israël is een sof’ van Truus Cahen is een boek waarvan mijn vrienden zeggen dat ik het MOET lezen. Het gaat immers over Joden, holocaust, tweede generatie en Israël. Kortom, een boek waar ik doorgaans geen zin in heb, ze liggen me te zwaar op de maag. Echter: het boek van Truus Cahen had ik binnen een paar dagen uit, ik genoot ervan. De schrijfster is beeldend kunstenaar en therapeut, dat … [Lees verder]
Al dagen voor de Nederlandse première van NAZA was ik bezig met de vraag of ik deze documentaire wel wilde zien. In mijn hoofd zag ik bioscooppubliek met Palestijnse vlaggen. Was ik bang voor het zoveelste eenzijdige discours, waar 7 oktober er niet meer toe doet. Ik zag geschreeuw voor me tijdens en na de voorstelling en protesten (met geweld). En wat als de inhoud van de film heel schokkend en naar zou zijn? Wat … [Lees verder]
Ter gelegenheid van Dierendag vond staatssecretaris Silvio Erkens dat hij de dieren een cadeautje moest geven. In een televisie-uitzending pleitte hij ervoor het taboe op een verbod op koosjere slacht te doorbreken. Onbedwelmd ritueel slachten hoort volgens hem niet in Nederland thuis. Dat is een stevige uitspraak. Daarom is het misschien goed om eerst de geschiedenis erbij te pakken. Want wie zegt dat iets ‘niet in Nederland thuishoort’, zou zich ook moeten afvragen hoelang het … [Lees verder]
Drie jaar geleden begon Simchat Tora voor mij zoals ieder ander jaar. Zoals gebruikelijk ging ik al vroeg in de ochtend naar sjoel. Het hoogtepunt van vreugde na de Hoge Feestdagen en Soekot: een lange dienst, inclusief zeven hakafot: de vreugdedansen met de Torarollen. Mijn vrouw zou later met de kids volgen. Zoals in veel wijken in Jeruzalem was onze sjoel gevestigd in een lokaal van een school. Het lokaal was tegelijkertijd de mamad van … [Lees verder]
Over: Een broer in Jeruzalem van Marja Vuijsje Sommige boeken lezen als een gesprek of een bekentenis. Een broer in Jeruzalem van Marja Vuijsje neemt je mee in iets zeldzaams: het leest als een poging om een relatie overeind te houden wanneer woorden tekortschieten. Niet omdat er niets meer te zeggen valt, maar juist omdat dat de relatie te veel op het spel zou zetten. Wat doe je met de kunst van het niet eens … [Lees verder]
De ark van Noach – tevat Noach (תֵּבַת נֹחַ) – is het vaartuig waarin de zondvloed, de maboel (מַבּוּל), een vorm krijgt. De vloed zelf blijft ongrijpbaar: zij is overal en nergens, een kracht die de vertrouwde wereld uitwist. Tegelijkertijd is de ark een beeld van selectie. Wie een grens trekt tussen binnen en buiten, bewaart iets maar laat ook iets achter. In die zin is de ark niet alleen een schuilplaats, maar ook een … [Lees verder]
Allereerst mijn dank aan Jonathan Gill voor zijn tweedelige artikel over het leven van Carole King. Mijn belangstelling voor Carole King en Gerry Goffin is ook persoonlijk. Mijn oom werkte met Gerry samen in de laboratoria van Arco Chemical en was goed bevriend met zowel Gerry als Carole. Daarnaast herken ik veel in de wortels van onze familie in Brooklyn, nadat zij in de jaren negentig van de negentiende eeuw Europa hadden verlaten. zie: Carole … [Lees verder]
En toen? King volgde Tapestry op met een derde kind (geboren in de keuken) en een nieuw album Music dat ook op nummer één kwam. Maar in de twee dozijn soloalbums die volgden, bereikte ze nooit meer de hoogten van Tapestry. En hoewel ze regelmatig optrad, in de Verenigde Staten en daarbuiten, wilde ze geen ster zijn en kwam het podium haar niet aanwaaien. Ze gaf yogales, werd volgeling van Swami Satchidananda, kreeg nog een … [Lees verder]
“Storytelling is persoonlijk en intiem, en in deze tijd is de behoefte om direct en intiem met elkaar in contact te komen. Dat is het succes van storytelling.” Aldus performer Raphael Rodan, een Israëliër die al twaalf jaar in Amsterdam woont. Ik sprak hem omdat hij goed nieuws heeft: Het Amsterdam Storytelling Festival begint over twee weken. Dit inspirerende en buitengewone festival is een must voor iedereen die wil genieten van en kennismaken met storytelling … [Lees verder]
In de Amsterdamse Jodenbuurt bepalen na 1945 de Joodse buurtbewoners niet langer het straatbeeld. De meesten zijn gedeporteerd en vermoord. Veel panden zijn ingestort of onherstelbaar beschadigd door houtroof in de laatste oorlogsmaanden. In veel gevallen is renovatie niet meer mogelijk. In de naoorlogse jaren worden grote delen van de buurt stukje bij beetje gesloopt. Vlooienburg wordt letterlijk met de grond gelijkgemaakt, de smalle Weesperstraat wordt vervangen door een brede, drukke verkeersader en ook de … [Lees verder]
Juriste Maria Cuartas bespreekt een parasja die helemaal bij haar past. Het gaat over Recht, het recht en niets anders dan het recht. Salomon Bouman bespreekt een andere vorm van recht of beter rechtvaardigheid. In een kwestie waar niks rechtvaardigs aan is: de moord op elf Israëlische atleten in 1972. De herdenking zal plaatsvinden met de nabestaanden zoals Ankie Spitzer (weduwe van de vermoorde schermer André Spitzer) uitonderhandelde in een jarenlang gevecht met behulp van … [Lees verder]
“Heftig. Dat woord komt steeds bij me op deze donderdag terwijl ik werk aan De Vrijdagavond. Tussen alle momenten van superconcentratie luister ik naar de radio. Woorden die doen denken aan de Duitse annexaties in WOII. En aan ‘Boedapest, Praag en nu Kiev’.” Dit schreef ik precies een jaar geleden op 24 februari 2022 in de eerste aflevering van Vrijdag Vooraf. Het begin van de Russische invasie in Oekraïne was niet de reden voor het starten … [Lees verder]
“We hebben een heel roerige week achter de rug”, aldus burgemeester Halsema tijdens de presentatie van het boek Virrie’s Kinderen door Rob Oudkerk. In een stampvol zaaltje van het nieuwe Nationaal Holocaust Museum zei Halsema zondag 17 maart dat de gebeurtenissen rond de opening precies een week geleden haar diep bedroefd maakte. Daarom nodigde zij donderdag 14 maart vertegenwoordigers uit van de joodse gemeenschap. “Dat werd een open en pittig gesprek”, aldus Halsema, doelend op … [Lees verder]
Wie mijn columns leest of zich herinnert wat ik gedurende bijna 40 jaar tijdens mijn correspondentschap voor de NRC schreef, weet dat ik met een kritisch oog en oor over de nederzettingenpolitiek schreef. En toch voelde ik me heel goed in Israël. Ik was heel jong toen ik besloot mijn leven daar voort te zetten als een ‘vrij mens’. Natuurlijk was ik gewond door de Holocaust. Ik heb in 1940 de Duitse troepen Amersfoort zien … [Lees verder]
Barteline Swildens:
Die ogen: Mir Lebn Eybik....
theo erwteman:
prachtig stuk; wordt vervolgd, neem ik aan
Menno Hartog:
Ik heb Leni Norden tamelijk goed gekend. Ik ben in Enschede geboren in 1948 en Leni woonde als bewoonster in…
René van Duuren:
Adembenemend dat geschilderde portret. Ik was een paar weken geleden op de Nova festival herdenkingsplaats in Israël en heb daar…
Binjamin Heyl:
Zolang joden, christenen en moslims weigeren gezamenlijk op te trekken en in aktie komen voor een rechtvaardige vrede voor alle…
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick
