Allereerst mijn dank aan Jonathan Gill voor zijn tweedelige artikel over het leven van Carole King. Mijn belangstelling voor Carole King en Gerry Goffin is ook persoonlijk. Mijn oom werkte met Gerry samen in de laboratoria van Arco Chemical en was goed bevriend met zowel Gerry als Carole. Daarnaast herken ik veel in de wortels van onze familie in Brooklyn, nadat zij in de jaren negentig van de negentiende eeuw Europa hadden verlaten. zie: Carole … [Lees verder]
‘Nou dag kind, en Israël is een sof’ van Truus Cahen is een boek waarvan mijn vrienden zeggen dat ik het MOET lezen. Het gaat immers over Joden, holocaust, tweede generatie en Israël. Kortom, een boek waar ik doorgaans geen zin in heb, ze liggen me te zwaar op de maag. Echter: het boek van Truus Cahen had ik binnen een paar dagen uit, ik genoot ervan. De schrijfster is beeldend kunstenaar en therapeut, dat … [Lees verder]
Al dagen voor de Nederlandse première van NAZA was ik bezig met de vraag of ik deze documentaire wel wilde zien. In mijn hoofd zag ik bioscooppubliek met Palestijnse vlaggen. Was ik bang voor het zoveelste eenzijdige discours, waar 7 oktober er niet meer toe doet. Ik zag geschreeuw voor me tijdens en na de voorstelling en protesten (met geweld). En wat als de inhoud van de film heel schokkend en naar zou zijn? Wat … [Lees verder]
Ter gelegenheid van Dierendag vond staatssecretaris Silvio Erkens dat hij de dieren een cadeautje moest geven. In een televisie-uitzending pleitte hij ervoor het taboe op een verbod op koosjere slacht te doorbreken. Onbedwelmd ritueel slachten hoort volgens hem niet in Nederland thuis. Dat is een stevige uitspraak. Daarom is het misschien goed om eerst de geschiedenis erbij te pakken. Want wie zegt dat iets ‘niet in Nederland thuishoort’, zou zich ook moeten afvragen hoelang het … [Lees verder]
Drie jaar geleden begon Simchat Tora voor mij zoals ieder ander jaar. Zoals gebruikelijk ging ik al vroeg in de ochtend naar sjoel. Het hoogtepunt van vreugde na de Hoge Feestdagen en Soekot: een lange dienst, inclusief zeven hakafot: de vreugdedansen met de Torarollen. Mijn vrouw zou later met de kids volgen. Zoals in veel wijken in Jeruzalem was onze sjoel gevestigd in een lokaal van een school. Het lokaal was tegelijkertijd de mamad van … [Lees verder]
Over: Een broer in Jeruzalem van Marja Vuijsje Sommige boeken lezen als een gesprek of een bekentenis. Een broer in Jeruzalem van Marja Vuijsje neemt je mee in iets zeldzaams: het leest als een poging om een relatie overeind te houden wanneer woorden tekortschieten. Niet omdat er niets meer te zeggen valt, maar juist omdat dat de relatie te veel op het spel zou zetten. Wat doe je met de kunst van het niet eens … [Lees verder]
De ark van Noach – tevat Noach (תֵּבַת נֹחַ) – is het vaartuig waarin de zondvloed, de maboel (מַבּוּל), een vorm krijgt. De vloed zelf blijft ongrijpbaar: zij is overal en nergens, een kracht die de vertrouwde wereld uitwist. Tegelijkertijd is de ark een beeld van selectie. Wie een grens trekt tussen binnen en buiten, bewaart iets maar laat ook iets achter. In die zin is de ark niet alleen een schuilplaats, maar ook een … [Lees verder]
Allereerst mijn dank aan Jonathan Gill voor zijn tweedelige artikel over het leven van Carole King. Mijn belangstelling voor Carole King en Gerry Goffin is ook persoonlijk. Mijn oom werkte met Gerry samen in de laboratoria van Arco Chemical en was goed bevriend met zowel Gerry als Carole. Daarnaast herken ik veel in de wortels van onze familie in Brooklyn, nadat zij in de jaren negentig van de negentiende eeuw Europa hadden verlaten. zie: Carole … [Lees verder]
En toen? King volgde Tapestry op met een derde kind (geboren in de keuken) en een nieuw album Music dat ook op nummer één kwam. Maar in de twee dozijn soloalbums die volgden, bereikte ze nooit meer de hoogten van Tapestry. En hoewel ze regelmatig optrad, in de Verenigde Staten en daarbuiten, wilde ze geen ster zijn en kwam het podium haar niet aanwaaien. Ze gaf yogales, werd volgeling van Swami Satchidananda, kreeg nog een … [Lees verder]
“Storytelling is persoonlijk en intiem, en in deze tijd is de behoefte om direct en intiem met elkaar in contact te komen. Dat is het succes van storytelling.” Aldus performer Raphael Rodan, een Israëliër die al twaalf jaar in Amsterdam woont. Ik sprak hem omdat hij goed nieuws heeft: Het Amsterdam Storytelling Festival begint over twee weken. Dit inspirerende en buitengewone festival is een must voor iedereen die wil genieten van en kennismaken met storytelling … [Lees verder]
Geboren en getogen in Nederland, was Poerim vooral een vrolijke drukke dag met bijbehorende feest. Kort maar krachtig. Soms kon ik de dag erna nog nagenieten van wat overgebleven Hamansoren, maar dat was het dan wel. Groter kan het contrast met het vieren van Poerim in Israël haast niet zijn. Als inwoner van Jeruzalem vieren we Poerim een dag later dan de rest van Israël, het zogeheten Poerim Sjoesjan ingevolge de oorlog die in de … [Lees verder]
Als Han Hollander zondagmorgen 11 maart 1928 de zware veloursgordijnen openschuift van zijn benedenwoning in de Amsterdamse Linnaeusstraat, ontwaart hij na een koude vriesnacht een witte wereld. Eigenlijk is het geen weer voor een voetbalwedstrijd, al weet hij dondersgoed dat heel voetbalminnend Nederland reikhalzend uitziet naar Holland-België, het sporthoofdgerecht van het jaar. Hollander zit in een speciaal voor hem ontworpen cabine op het dak van het Amsterdamsche stadion. Hij is gespannen en zenuwachtig. Voor het … [Lees verder]
Voor psychoanalyticus, schrijver en politiek theoreticus Manès Sperber (1905-1984) begon de toekomst in 1937. In dat jaar schreef Sperber het essay De tyrannis, Over de tiran een psychologische schets van de oorzaak, opkomst en heerschappij van de tiran. Tirannen zijn van alle tijden, de altijd nieuwe veroorzakers van terreur. Daarin gaat het bij Sperber natuurlijk over Hitler en Stalin, al noemt hij die namen nergens. De Oost-Galiciër voorzag de komst van vernietigingskampen waar hij al … [Lees verder]
Mijn leven in tentoonstellingen, het zou een boek kunnen zijn. Wereldwijd heb ik er inmiddels vele honderden bezocht. Maar zelden was mijn bezoekervaring zo gelaagd als in Leipzig bij Ausgestopft und Ausgestellt? in het GRASSI Museum voor Volkenkunde.* Ausgestopft und Ausgestellt? Versuch einer Begegnung mit Jüdischen Museen stelt vragen over het fenomeen ‘Joods museum’. Hoe interpreteren en representeren Joodse musea ‘Joods-zijn’, hoe ‘Joods’ zijn uiteenlopende Joodse musea zelf, en welke maatschappelijke positie kiezen deze musea? … [Lees verder]
Zaterdagochtend vroeg werd ik wakker van sirenes. Mijn eerste gedachte was: ambulances en daarna nog meer ambulances, er is vast een aanslag bezig. Toen ik goed wakker was begreep ik dat het luchtalarm was. Mijn vrouw en ik gingen naar de mamad, de versterkte kamer in ons appartement waar je iets veiliger bent voor bominslagen dan elders in huis. We prezen ons gelukkig dat we niet zoals sommige anderen over straat moesten rennen naar een … [Lees verder]
Judith Marseille:
Hartelijk dank voor uw waardevolle en persoonlijke aanvulling! Leni gaat voor mij steeds meer leven. Ik heb me overigens vergist…
Barteline Swildens:
Die ogen: Mir Lebn Eybik....
theo erwteman:
prachtig stuk; wordt vervolgd, neem ik aan
Menno Hartog:
Ik heb Leni Norden tamelijk goed gekend. Ik ben in Enschede geboren in 1948 en Leni woonde als bewoonster in…
René van Duuren:
Adembenemend dat geschilderde portret. Ik was een paar weken geleden op de Nova festival herdenkingsplaats in Israël en heb daar…
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick
