Midden-Oosten

Het messiaanse geloof in ‘het Beloofde land’

In de trein van het Ben-Gurion vliegveld naar Herzliya kwam ik tegenover een modern-orthodoxe man te zitten. Dat zag ik aan het gebedenboek dat hij in zijn hand hield. Met hem en andere passagiers ontstond een vrolijk gesprek. We hebben echt gelachen. ‘Kom je uit Holland,’ vroeg de aardige en (volgens mijn vrouw) aantrekkelijk uitziende man. ‘Zo uit de film weggelopen’, zei ze na afloop. De aardige man stelde zich voor: ‘Jitschak.’ ‘Salomon’ antwoordde ik.  … [Lees verder]

vrouw met lange rood-roze jurk spreekt voor microfoon met tekst in haar handen
Kunst en Cultuur

‘Duizenden zinnen heb je achtergelaten vol passie, humor, tragiek en troost,’  aldus toneelschrijver Özkan Gölpinar

Na een zeer kort ziekbed overleed jongstleden 16 juni auteur, regisseur en beeldend kunstenaar Gita Hacham (Zweden, 1957). Vorige week plaatste De Vrijdagavond de hesped (grafrede) van rabbijn Menno ten Brink. Karen de Jager benadrukte in haar rede de sociaal bewogen kant van Gita in Drijfveren van Gita Hacham. Hier de indrukwekkende grafrede van Gita’s collega en goede vriend Özkan Gölpinar. In Memoriam Gita Hacham Het is nog geen twee weken geleden dat ik het … [Lees verder]

Ephraim Vertelt logo
Verhalen

Vriendschap met Duitse families verrijkt ons leven

Weet je, na de oorlog kwamen er weer Joden terug in ons dorp, zegt de hoogbejaarde dame met zure stem. Wat naar, antwoordt haar bejaarde vriendin terwijl ze aan hun koffie nippen tijdens het ontbijt. En voegt eraan toe: bij ons ook. Ze zijn stokdoof, dus hun conversatie werd gehoord door alle gasten in de eetzaal van het hotel in de Oostenrijkse wintersportplaats Bad Hofgastein. Het is 1947. Uit de verre hoek van de eetzaal … [Lees verder]

zwart wit foto van gezin aan tafel en vrouw aan de piano
Verhalen

Hoe de Poolse Landau’s zich redden in Amsterdam en Friesland

Daar zit je dan, Lyia Landau, aan een Avondmaalstafel in een gereformeerde kerk te Sneek. Je bent seculier opgevoed in een Jiddisch sprekende omgeving in Amsterdam en ineens trek je het niet meer en je neemt je voor nooit meer deel te nemen aan dit ritueel. Dat was in de jaren zeventig. Wel blijf je meegaan naar de kerk, uit solidariteit met je echtgenoot, de gereformeerde Gerrit de Vries uit Friesland. Met hem, buurjongen van haar … [Lees verder]