tekening van een man met achter zich een orthodox stel
Professor Zelig Zelmanovitch

De klok staat op even over half vijf. Bolhoed heeft zijn geld niet gekregen

Op die avond in Gerpinnes stelde hij zich voor als Gilbert. Gilbert is dus één van de ‘goeien’ in de streek die niets moet weten van die nazi-clubjes die elke keer in zijn omgeving de kop opsteken. Veel tijd hadden we die avond niet om te praten. Zorach vond het beter om na onze aanwezigheid bij het nazi-feestje in het café het dorp zo snel mogelijk te verlaten. Professor Zelig Zelmanovitch is een roman vanLody … [Lees verder]

tekening van een man met achter zich een orthodox stel
Professor Zelig Zelmanovitch

Loop de folterkamer in en wacht daar tot je mag vertrekken

‘Professor, gisteren is er drie keer voor u gebeld. Diegene die aan de telefoon hing wilde zijn naam niet zeggen. Maar hij zei wel dat u wist waarvoor hij belde’. ‘Patricia, sprak deze man Vlaams?’ ‘Nee, hij sprak Frans. Ik geloof dat ik hem wel eens eerder aan de telefoon heb gehad.’ ‘Oké, dat is makkelijk. Als het belangrijk is belt hij weer terug. En wanneer hij niet terugbelt? Dan was het niet belangrijk.’ ‘Zo is … [Lees verder]

tekening van een man met achter zich een orthodox stel
Professor Zelig Zelmanovitch

Je had de goeien en de slechten. Dat was toen en dat is nu

Als ik Zorach en Velvel op de Keizerlei in Antwerpen was tegengekomen, had ik ze niet herkend. De ene met een bruine platte pet op zijn hoofd. De andere met een gebreide wollen muts. Zorach heeft zijn lange kaftan voor deze gelegenheid ingeruild voor een vale roodachtige trui. Velvel voor een geruit colbertje dat al heel wat stomerijen van binnen moet hebben gezien. Velvel loopt op een paar afgetrapte sandalen. Zorach op rubberlaarzen. Professor Zelig … [Lees verder]

tekening van een man met achter zich een orthodox stel
Professor Zelig Zelmanovitch

Kijk, wij kunnen nu naar de politie stappen, maar dat doen we niet

Vanaf het station is het maar een klein eindje tot aan de Jacob Jacobsstraat. Al lopend door de straten van de Diamantstad Antwerpen staren de glinsterende sieraden, versierd met diamanten en briljanten vanuit de etalage me aan. Ik gun ze geen blik waardig. Achter al deze kostbaarheden zie ik de duistere werkplekken voor me, waar de diamantwerkers lange dagen voorovergebogen moeten ploeteren om al dit fraais hier in de winkel te krijgen. Sappelen voor een … [Lees verder]