Er is een filmpje gemaakt door Likoed waarin je Gadi Eisenkot met open armen ergens naartoe ziet lopen.
Eisenkot is een van de belangrijkste tegenstanders van Netanyahu bij de komende verkiezingen.
In het volgende shot zie je een jongen die een sprekende gelijkenis vertoont met Gal, de zoon van Eisenkot die in Gaza is gesneuveld. De jongen rent richting zijn vader, alsof hij hem in de armen gaat vallen.
Maar Eisenkot loopt straal langs hem heen en valt vervolgens in de armen van het Arabische Knessetlid Mansour Abbas.
De boodschap laat weinig aan de verbeelding over: Eisenkot kiest niet voor zijn eigen zoon, maar voor Abbas. Met andere woorden: deze man is niet te vertrouwen.
Ik vond het een van de meest cynische politieke filmpjes die ik tot nu toe heb gezien. Maar goed, we hebben nog twee maanden te gaan. Dat belooft niet veel goeds.
We hebben een vriend die zeer politiek geëngageerd is en een enorm netwerk heeft binnen de Israëlische politiek. Hij is door verschillende partijen gevraagd om politiek actief te worden en, heel eerlijk, hij is er misschien ook wel ijdel genoeg voor om uiteindelijk onder die druk te zwichten.
“Ik heb hem gezegd dat hij kan kiezen: lid worden van de Knesset óf met mij getrouwd blijven,” zei zijn vrouw gisteren fel.
Zo kende ik haar helemaal niet. Ze is een zachtaardige vrouw, maar hierover was ze onverbiddelijk.
“Hij gaat niet alleen de Knesset in. Wíj gaan met hem mee: zijn vrouw en zijn kinderen. Het heeft enorme consequenties voor zijn hele familie.”
Ik moest daarover nadenken. Maar met dat filmpje over Eisenkot nog in mijn hoofd kon ik eigenlijk niet anders dan haar gelijk geven.
De Israëlische politiek wordt steeds meer bedreven op het niveau dat we van Donald Trump kennen. Met dit verschil dat de Trump-aanpak in Amerika aanvankelijk nog een noviteit was, terwijl in Israël al jarenlang met modder wordt gesmeten.
Misschien is dat ook een van de redenen waarom ik in Israël altijd een beetje een buitenstaander zal blijven.
Ik ben opgevoed met het idee dat je verantwoordelijkheid moet nemen voor de samenleving waarin je leeft. Dat heb ik mijn hele leven geprobeerd te doen, zowel in Nederland als in Israël. Binnen de Joodse gemeenschap, maar ook daarbuiten.
Maar nu zeg ik voor één keer: nee.
En om er zeker van te zijn dat ik niet alsnog word verleid om politiek mee te doen, heb ik besloten gewoon Nederlander te blijven. Daarmee ontneem ik mezelf in Israël zowel het actieve als het passieve kiesrecht: ik kan niet stemmen en ik kan me niet verkiesbaar stellen.
Voel ik me daar goed bij?
Nee.
Eigenlijk helemaal niet. Want bewust afzien van politieke invloed past niet bij hoe ik ben opgevoed en ook niet bij hoe ik mijn leven heb geleid.
Maar tegelijkertijd zie ik wat de Israëlische politiek met mensen doet. Niet alleen met politici zelf, maar ook met hun partners, hun kinderen en hun families. Alles wordt onderdeel van de strijd. Zelfs het verdriet van een vader om zijn gesneuvelde zoon blijkt bruikbaar als politiek wapen.
Je kunt denken dat je daarboven kunt blijven staan. Maar uiteindelijk word je erin meegezogen.
En misschien is mijn manier om verantwoordelijkheid te nemen deze keer juist om te zeggen: hier doe ik niet aan mee.
Geef als eerste een reactie