Waarom laat premier Benjamin Netanyahu zijn autoriteit niet gelden om een einde te maken aan de aanhoudende terreur van Israëlische kolonisten tegen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever?
De tv-beelden van deze terreur zijn, zoals een Israëlische commentator het definieerde, een ‘atoombom onder Israëls imago’. Dat weet ook de evangelistische Amerikaanse ambassadeur in Jeruzalem, Hackebee. ‘Die Israëli’s zijn terroristen’, zei hij. Uit de mond van een Amerikaan die voor Israëls inlijving van de Westelijke Jordaanoever, Judea en Samaria, is dat bijna een vloek.
Doorziet hij dat extremistische messiaanse kolonisten met hun terreur het idee van annexatie van ‘het beloofde land’ ondermijnen door wereldwijd extreem anti-Israëlische reacties op te roepen? Daarom is het des te verwonderlijker dat Netanyahu zwijgt. Annexatie van Judea en Samaria is toch zijn diepste, nooit verhulde zionistische ambitie.
De gangbare uitleg in de wandelgangen van de Israëlische politiek is dat zijn rechtse coalitieregering in gevaar komt als hij het waagt de extreem religieus-zionistische ministers Smotrich en Ben Gvir tegen zich in het harnas te jagen.
Deze ministers zijn naar mijn inzicht de geheime aanstichters van het brute geweld tegen Palestijnse burgers in bezet gebied. Niet alleen de afgelopen dagen, maar al ruim twee jaar.
Palestijnen worden uit hun dorpen verdreven door vaak, door de staat bewapende, kolonisten.
Neem het gebied ten zuiden van Hebron. Daar zijn Bedoeïenen verdreven die met hun geiten in tenten leefden. Het in brand steken van olijfboomgaarden van boeren bij Palestijnse dorpen is een techniek om dorpelingen hun broodwinning te ontnemen.
De aandacht van de terroristen ligt nu op het noordelijke deel van de Westelijke Jordaanoever. Daar worden Palestijnen uit hun dorpen verdreven door, vaak door de staat bewapende, kolonisten.
De omsingeling van een Palestijns huis in het dorp Qusra is groot internationaal nieuws geworden doordat het wordt bewoond door een Palestijnse Amerikaan. Afsnijding van water en elektriciteit naar het huis zou de bewoners op de vlucht moeten drijven. Amerikaanse diplomatieke druk op Jeruzalem, gestuwd door verontwaardiging in de VS, ook in de Joodse wereld daar, bracht het bezettingsleger in beweging.
De soldaten kwamen. Ze lieten de terroristen ongemoeid. Ze baden zelfs met hen. ‘Joden vechten niet tegen Joden’, is de klassieke uitleg van dit verschijnsel.
Israel Katz, de extreme minister van Defensie, heeft er iets op gevonden om het bezettingsleger ervan te weerhouden de Joodse terreur in bezet gebied aan te pakken. De taak van de bezettingsmacht beperkt zich volgens hem tot het verdedigen van de grenzen en het bestrijden van Palestijnse terreur. Vanuit dit principe heeft Katz opdracht gegeven een speciale politie-eenheid in bezet gebied te formeren die wel in staat zou moeten zijn tegen Joodse wetsovertreders op te treden.
Volgens het internationale recht is de militaire bezettingsmacht soeverein. Introductie van speciale politie-eenheden in bezet gebied is daarmee in strijd, maar ook met het in 1993 gesloten akkoord van Oslo. Zo spelen Katz, Smotrich en Ben Gvir samen om Oslo nietig te verklaren.
Dit drietal identificeert zich met de kolonisten en moedigt hen zelfs aan de provocaties tegen Palestijnse burgers voort te zetten. Het is een ideologische samenzwering tegen het door Yitschak Rabin en Yasser Arafat in 1993 gesloten Oslo-akkoord, dat de weg naar een Palestijnse staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad vrij had moeten maken.
Netanyahu heeft dezer dagen herhaald dat er ‘on his watch’ nooit een Palestijnse staat komt. Een aanmoediging voor de Joodse terroristen om hun strijd voort te zetten.
Zij weten dat het aanhoudende protest van kolonisten uit Hebron, onder leiding van rabbijn Levinger, een belangrijke rol speelde in de strijd tegen de politiek van Rabin. De protesterende kolonisten kregen van hem toestemming zich tijdelijk te vestigen in een militair kamp bij Hebron. Uit die tijdelijke vestiging groeide Kiryat Arba, nu een bloeiende stad.
Strijd om Palestina
De strijd om Palestina is door 7 oktober ontaard in een regionale oorlog, met grote internationale steun voor Palestina en toenemende Israëlische vastberadenheid dit te voorkomen.
Misschien verandert Israël na de verkiezingen op 27 oktober van koers. Of staan de diepgaande veranderingen in de Israëlische samenleving een opening naar de Palestijnen blijvend in de weg?
cover illustratie Françoise Nick
Ben net als Bouman ernstig verontrust. Dit doet Israel geen goed. Op grond van de Messiaanse grootheidsgedachte ben ik morcicus tegen. Tegen het geweld van Joden tegen palestijnse arabs en visa versa. Het verscheurt Joden onderling in Israel en diaspora.