We zijn inmiddels in ons huurhuis in Teanneck New Jersey getrokken. Net als vorig jaar in Chicago wilden we graag dicht bij de kinderen wonen zodat we de ontwikkeling van onze kleinzoon van dichtbij kunnen meemaken.
Er was alleen één klein probleem. Vorig jaar huurden we een gemeubileerde woning, maar dat was dit keer niet mogelijk. Dus moesten er meubels komen.
We namen ons voor om, zoals een goede vriend van ons dat altijd noemt, ‘een rondje IKEA te doen’: betaalbare, veilige en stevige meubels kopen, zonder er een enorm project van te maken. Dat is eigenlijk prima gelukt. We hebben goede en betaalbare meubels gevonden. Alleen ontdek je daarna hoeveel bijzaken je nog nodig hebt voordat een huis ook echt een huis is. En dus moest er van alles besteld worden.
Vrouwen vinden Amazon geweldig, want er is natuurlijk niets leukers dan voortdurend pakketjes voor de deur krijgen. Ik heb daar op zich ook niets op tegen. Het enige probleem is dat die pakketjes opvallend vaak loodzwaar zijn, voor de deur worden neergezet en deze schlemiel ze vervolgens naar binnen mag dragen.
Mijn vrouw kent mij gelukkig goed genoeg om te weten dat ze mij niet moet vragen de meubels ook nog in elkaar te zetten. Maar aan al die dozen heb ik me ondertussen wel bijna een breuk getild.
Toch mag ik absoluut niet klagen. Na tien dagen zijn we bijna compleet en voelen we ons hier ontzettend gelukkig.
Sjoel in de buurt
Voor mij is een sjoel in de buurt heel belangrijk. Vorig jaar hadden we weinig keuze en was de sjoel waar ik naartoe ging niet echt mijn soort sjoel. Dit keer heb ik enorm veel geluk: op drie minuten afstand hebben we een sjoel die mij helemaal aanspreekt.
Iedere ochtend kan ik kiezen uit vier verschillende sjoeltijden en op sjabbat zijn alle vier de minjaniem stampvol. Het is een enorm levendige en populaire sjoelgemeenschap. Dat heeft ongetwijfeld ook te maken met de rabbijn.
Afgelopen sjabbat was, na 23 jaar, zijn laatste sjabbat in de gemeenschap. Hij en zijn vrouw hebben besloten hun kinderen achterna te gaan en maken alia.
Op zichzelf zegt het al heel wat dat mensen vanuit een plek als deze de stap naar Israël zetten. Je moet je voorstellen dat dit een soort Bussum/Naarden is, maar dan met zo’n veertig procent Joodse inwoners. Op sjabbat zie je hier waarschijnlijk minder auto’s rijden dan in een gemiddelde stad in Israël.
Je leeft hier werkelijk in een Joodse bubbel. Religieus gezien ontbreekt het je aan niets; alles wat je hartje begeert is aanwezig. En toch is juist deze gemeenschap een van de grote uitvalsbases voor mensen die besluiten de stap naar Israël te zetten.
Alia speelt hier een centrale rol.
Hier vieren ze ook de mensen die de stap hebben gezet om in Israël een nieuwe toekomst op te bouwen.
Het mooiste en misschien wel meest typerende voorbeeld daarvan hangt letterlijk midden in de sjoel: een enorm bord waarop ieder jaar de namen worden bijgeschreven van de families uit de gemeenschap die alia hebben gemaakt.
Waar in veel sjoels prachtige plaquettes hangen om overleden leden van de gemeenschap te herdenken, vieren ze hier ook de mensen die de stap hebben gezet om in Israël een nieuwe toekomst op te bouwen.
Ik vond dat een bijzonder mooi gezicht.
cover: Talma Joachimsthal
Geef als eerste een reactie