Waarom laat premier Benjamin Netanyahu zijn autoriteit niet gelden om een einde te maken aan de aanhoudende terreur van Israëlische kolonisten tegen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever?
De tv-beelden van deze terreur zijn, zoals een Israëlische commentator het definieerde, een ‘atoombom onder Israëls imago’. Dat weet ook de evangelistische Amerikaanse ambassadeur in Jeruzalem, Hackebee. ‘Die Israëli’s zijn terroristen’, zei hij. Uit de mond van een Amerikaan die voor Israëls inlijving van de Westelijke Jordaanoever, Judea en Samaria, is dat bijna een vloek.
Doorziet hij dat extremistische messiaanse kolonisten met hun terreur het idee van annexatie van ‘het beloofde land’ ondermijnen door wereldwijd extreem anti-Israëlische reacties op te roepen? Daarom is het des te verwonderlijker dat Netanyahu zwijgt. Annexatie van Judea en Samaria is toch zijn diepste, nooit verhulde zionistische ambitie.
De gangbare uitleg in de wandelgangen van de Israëlische politiek is dat zijn rechtse coalitieregering in gevaar komt als hij het waagt de extreem religieus-zionistische ministers Smotrich en Ben Gvir tegen zich in het harnas te jagen.
Deze ministers zijn naar mijn inzicht de geheime aanstichters van het brute geweld tegen Palestijnse burgers in bezet gebied. Niet alleen de afgelopen dagen, maar al ruim twee jaar.
Palestijnen worden uit hun dorpen verdreven door vaak, door de staat bewapende, kolonisten.
Neem het gebied ten zuiden van Hebron. Daar zijn Bedoeïenen verdreven die met hun geiten in tenten leefden. Het in brand steken van olijfboomgaarden van boeren bij Palestijnse dorpen is een techniek om dorpelingen hun broodwinning te ontnemen.
De aandacht van de terroristen ligt nu op het noordelijke deel van de Westelijke Jordaanoever. Daar worden Palestijnen uit hun dorpen verdreven door, vaak door de staat bewapende, kolonisten.
De omsingeling van een Palestijns huis in het dorp Qusra is groot internationaal nieuws geworden doordat het wordt bewoond door een Palestijnse Amerikaan. Afsnijding van water en elektriciteit naar het huis zou de bewoners op de vlucht moeten drijven. Amerikaanse diplomatieke druk op Jeruzalem, gestuwd door verontwaardiging in de VS, ook in de Joodse wereld daar, bracht het bezettingsleger in beweging.
De soldaten kwamen. Ze lieten de terroristen ongemoeid. Ze baden zelfs met hen. ‘Joden vechten niet tegen Joden’, is de klassieke uitleg van dit verschijnsel.
Israel Katz, de extreme minister van Defensie, heeft er iets op gevonden om het bezettingsleger ervan te weerhouden de Joodse terreur in bezet gebied aan te pakken. De taak van de bezettingsmacht beperkt zich volgens hem tot het verdedigen van de grenzen en het bestrijden van Palestijnse terreur. Vanuit dit principe heeft Katz opdracht gegeven een speciale politie-eenheid in bezet gebied te formeren die wel in staat zou moeten zijn tegen Joodse wetsovertreders op te treden.
Volgens het internationale recht is de militaire bezettingsmacht soeverein. Introductie van speciale politie-eenheden in bezet gebied is daarmee in strijd, maar ook met het in 1993 gesloten akkoord van Oslo. Zo spelen Katz, Smotrich en Ben Gvir samen om Oslo nietig te verklaren.
Dit drietal identificeert zich met de kolonisten en moedigt hen zelfs aan de provocaties tegen Palestijnse burgers voort te zetten. Het is een ideologische samenzwering tegen het door Yitschak Rabin en Yasser Arafat in 1993 gesloten Oslo-akkoord, dat de weg naar een Palestijnse staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad vrij had moeten maken.
Netanyahu heeft dezer dagen herhaald dat er ‘on his watch’ nooit een Palestijnse staat komt. Een aanmoediging voor de Joodse terroristen om hun strijd voort te zetten.
Zij weten dat het aanhoudende protest van kolonisten uit Hebron, onder leiding van rabbijn Levinger, een belangrijke rol speelde in de strijd tegen de politiek van Rabin. De protesterende kolonisten kregen van hem toestemming zich tijdelijk te vestigen in een militair kamp bij Hebron. Uit die tijdelijke vestiging groeide Kiryat Arba, nu een bloeiende stad.
Strijd om Palestina
De strijd om Palestina is door 7 oktober ontaard in een regionale oorlog, met grote internationale steun voor Palestina en toenemende Israëlische vastberadenheid dit te voorkomen.
Misschien verandert Israël na de verkiezingen op 27 oktober van koers. Of staan de diepgaande veranderingen in de Israëlische samenleving een opening naar de Palestijnen blijvend in de weg?
cover illustratie Françoise Nick
Ben net als Bouman ernstig verontrust. Dit doet Israel geen goed. Op grond van de Messiaanse grootheidsgedachte ben ik morcicus tegen. Tegen het geweld van Joden tegen palestijnse arabs en visa versa. Het verscheurt Joden onderling in Israel en diaspora.
Jammer dat Bouman probeert de terreur van de kolonisten te scheiden van de Joodse staat. In 1948 was er ook al zulk geweld tegen Palestijnen, en was verdrijving het doel. Nu is dat ook zo. B’Tselem schrijft: kolonistengeweld = staatsgeweld. En zo is het.
Het probleem is dat Israel een etnostaat is. Dat is de reden dat het zich schuldig maakt aan etnische zuivering, apartheid en genocide. Het zijn niet alleen de kolonisten die dat doen. Het is de staat.
Opnieuw dank, Salomon, voor je correcte analyse, waarschuwing en voor de constatering dat ‘Joden geen Joden doden’.
Helaas zijn daar uitzonderingen op. Denk aan de moord op Rabin en de moord op Emil Grunzweig tijdens een demonstratie van Vrede Nu in Jeruzalem waarin werd opgeroepen tot een onderzoek naar het bloedbad in de vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila in Libanon in 1983.
Ja, ‘Joden doden geen Joden’ is een dun laagje ijs om op te staan. Kort na de moord op Grunzweig werd de film Gandhi van Richard Attenborough als het ware ‘gekaapt’ en vertoond in het Jerusalem Theater met als doel verzoening tussen Joden te bevorderen. Onze vredesgroep deelde onder de gasten pamfletten uit waarin we stelden dat de werkelijke kwestie de verzoening tussen Israëliërs en Arabieren was. Dáárom was Grunzweig vermoord.
Als we verder teruggaan, zijn er de moorden op Jacob Israël de Haan en Haim Arlosoroff. De eerste werd vermoord vanwege zijn standpunt dat er moest worden samengewerkt met de bestaande Palestijnse bevolking. De laatste vanwege zijn samenwerking met de Engelse machthebbers van het Mandaat en zijn onderhandelingen met nazi-Duitsland om Duitse Joden naar het toenmalige Palestina te brengen.
Geen aangename lijst om te moeten opsommen, evenmin als de uiterst actuele explosie van geweld van de kolonistenjeugd op de Westelijke Jordaanoever tegen Palestijnen, die noch door de IDF, noch door Netanyahu, Ben Gvir en Smotrich wordt beteugeld.
Ja, de enige hoop is de publieke opinie en politieke druk vanuit het buitenland en een kentering van de tijdgeest op 27 oktober. De tijd zal het leren.
Beste Salomon,
Laat ik voorop stellen dat ik geen extremist ben en het geheel niet met deze Israëlische extremisten eens ben.
Dat deze situatie in Judea en Samaria (dat is de juiste naam) slecht is voor Israel’s image is duidelijk. Ik vraag me echter af wat dan wel goed is voor Israel’s image, onszelf vernietigen ? Alles terug geven en Hamas op luttelijke kilometers afstand van het vliegveld en het dichtst bewoonde gebied van Israel tussen zuid Tel Aviv en ruwweg Natanya ? Moeten de joden weer ondergronds gaan en jodendom alleen in het geheim behouden ? Soms voel ik dat jij nog in de vorige eeuw leeft. Joden zijn vogelvrij op de huidige wereld, in Europa is nu een beweging begonnen om Israelische vliegtuigen niet meer te laten landen zodat Israelis Europa niet meer kunnen bezoeken. Denk je nu echt dat allemaal zal verdwijnen als Israel nu maar Judea en Samaria “terug” zal geven ? De wereld schreeuwt “Palestine free from the river to the sea”, en jij wilt ze maar alvast een gedeelte geven zodat ze verder kunnen gaan hiermee ?
En tot slot, geweld komt van beide kanten, Palestijnen hebben deze week getracht een kudde schapen van Israelis te vergiftigen, ze steken velden in brand en vallen Israelis aan. Het leger is voortdurend actief om terroristen te arresteren terwijl er voortdurend wapens en wapen fabrieken gevonden worden. Misschien moet jij wat meer objectief worden e tenminste het geweld van beide kanten afwijzen ?