Christie’s, Amsterdam en een hoerenmadam

Het is zo’n veertig jaar geleden dat ik op een dinsdagochtend met enkele collega’s bij de juwelenveiling van Christie’s in Amsterdam zat.

Onder collega’s gold een ongeschreven regel: je bood niet tegen elkaar op. Iedereen gunde de ander wel een paar mooie aankopen.

Misschien bent u nooit op een juwelenveiling geweest. De veilingmeester staat achter een verhoogde lessenaar. Naast hem zit de notaris en daarnaast de medewerkers van het veilinghuis. Zij administreren de verkoop, tonen de juwelen aan het publiek en lopen ermee door de zaal terwijl de biedingen doorgaan.

Regelmatig kwamen er bezoekers die geen tijd hadden om de kijkdagen te bezoeken. Zij gingen vlak bij de medewerkers staan om de aangeboden stukken als eerste te kunnen bekijken. Een professioneel heeft vaak aan een paar seconden genoeg om een juweel te beoordelen en te beslissen of hij wil bieden.

Die ochtend viel mij een vrouw op. Naast haar zat een jonge man met een gevaarlijk uitziende hond. Nog voordat de veiling begon, liep zij naar voren en ging demonstratief naast de tafel van de medewerkers staan.

De eerste juwelen kwamen onder de hamer. De vrouw keek voortdurend de zaal rond, maar nauwelijks naar de juwelen. Ze liet de stukken langs zich heen gaan zonder er aandacht aan te schenken. Wat deed dat mens daar?

Uit alle hoeken van de zaal werd geboden. Zodra de ene handelaar afhaakte, nam een ander het vaak over. Maar telkens, vlak voor de afslag, deed de onbekende vrouw een bod en kreeg zij het juweel toegewezen.

Dat herhaalde zich keer op keer. Wij, handelaren, waren volkomen kansloos. De vrouw kocht vrijwel alles op.

De stemming was bedrukt toen de ochtendveiling was afgelopen. Zoals gebruikelijk gingen we met z’n allen om de hoek een broodje eten. Iedereen baalde dat er niets te kopen was geweest.

Tot mijn verbazing zag ik daar ook de onbekende vrouw zitten, samen met de jonge man en zijn hond.

Ik liep op haar af.

‘Goedemiddag mevrouw, eet smakelijk. Gefeliciteerd met uw aankopen. Bent u nieuw in de handel? Ik heb u hier nog nooit gezien.’

‘Nee,’ antwoordde ze. ‘Ik zit helemaal niet in de handel.’

‘U hebt anders behoorlijk wat gekocht.’

‘Dat is voor mij een spelletje.’

‘Een spelletje?’

‘Ja. Ik heb geen idee wat ik koop. Ik kijk alleen de zaal rond en probeer de handelaren te herkennen. Als ik over hen heen bied, weet ik dat ik meestal goed zit. Pas als ik na afloop mijn aankopen ophaal, zie ik wat ik eigenlijk heb gekocht.’

‘Verzamelt u dan sieraden?’

‘Nee. Meestal houd ik één of twee stukken die ik mooi vind. De rest gaat weer naar een volgende veiling. Of ik winst maak of verlies, interesseert me niet. Ik wil het ook niet weten. Dat is juist het spel.’

Ik keek haar verbaasd aan.

‘Ik dacht dat u professioneel bezig was.’

‘Nee,’ zei ze lachend. ‘Mijn beroep is heel anders. Ik ben een hoerenmadam.’

Even liet ze een stilte vallen.

‘Maar niet zomaar één. Ik ben een van de drie vrouwen in Nederland die gespecialiseerd zijn in katheterisatie binnen de SM-wereld.’

Daar keek ik van op.

‘Kom je weleens in Rotterdam?’ vroeg ze.

‘Jazeker.’

‘Dan geef ik je mijn telefoonnummer en adres. Als je langskomt, vertel ik je een deel van mijn levensverhaal.’

Ik nam haar gegevens aan en beloofde contact op te nemen.

Ongeveer een half jaar later was ik voor mijn werk in Rotterdam. Ik belde haar op en vroeg of ik langs mocht komen. Dat was geen probleem.

Aan de chique Mathenesserlaan stond een groot herenhuis. De deur werd geopend door dezelfde jongeman met dezelfde indrukwekkende hond. Hij bracht mij naar een ruime salon, waar de vrouw, van wie ik de naam ben vergeten, mij opwachtte. Ik noem haar daarom maar Merie.

‘Mag ik je koffie of thee aanbieden?’

‘Graag.’

‘Noem me maar Merie.’

‘Mijn naam is Ephraim.’

‘Dat is een mooie naam,’ zei ze. ‘Wel moeilijk uit te spreken.’

‘Het is een bijbelse, Joodse naam.’

Ze glimlachte.

‘Ik zal je iets vertellen over mijn werk. Die jongeman die je net zag, is mijn zoon Peter.’

Ze vertelde hoe zij in de prostitutiewereld terecht was gekomen en zich al snel had gespecialiseerd in de SM-praktijk.

‘Ik heb een halve medische opleiding gevolgd om me daarin te bekwamen.’

‘Weet je wat katheterisatie is?’

‘Een beetje.’

‘Bij mensen die niet kunnen plassen wordt een katheter ingebracht. In de SM-wereld zijn er cliënten die juist verlangen naar pijn en zich daarom vrijwillig laten katheteriseren. Ik heb daar een uitstekende opleiding voor gehad en daardoor een internationale reputatie opgebouwd.’

Ze opende een kast en liet haar werkkleding zien: een zwarte lak- en latexoutfit, geheel passend bij haar vak. Daarna liet ze foto’s zien van de speciaal ingerichte behandelruimte waar zij werkte.

‘Ik vraag duizend gulden per uur,’ vertelde ze. ‘En soms krijg ik nog eens duizend gulden fooi.’

Haar clientèle kwam uit de hele wereld. Onder hen bevonden zich staatshoofden, rechters, advocaten, directeuren van grote ondernemingen, maar ook gewone arbeiders. Iedereen betaalde contant.

‘In die tijd kon je met contant geld nog onroerend goed kopen. Ik kocht panden met prostitutieramen en verhuurde die per uur of dagdeel aan prostituees. Mijn zoon haalde de huur op, samen met zijn hond.’

Op een gegeven moment veranderde de regelgeving en werd investeren in panden minder aantrekkelijk.

‘Ik moest iets anders verzinnen voor mijn geld. Zo ben ik sieraden op veilingen gaan kopen. De rest ken je inmiddels.’

Ze vertelde dat haar meerdere keren grote bedragen waren aangeboden om haar levensverhaal te laten verfilmen of op te schrijven.

‘Maar mijn beroepsgeheim is mij meer waard.’

Na een bijzondere middag nam ik afscheid. Ik bedankte haar voor haar openhartigheid. Het was een zeldzaam inkijkje in een wereld waar de meeste mensen geen weet van hebben.

cover: Françoise Nick