Politiek volgen en bedrijven is altijd mijn hobby geweest.
Als kind vond ik zelfs het programma Den Haag Vandaag fascinerend.
Alleen: de persoonlijke belangen waren toen nooit zo groot. Toen ik deelraadslid was, moet ik heel eerlijk zeggen dat ik het spel vaak leuker vond dan het resultaat. Als wij vóór het herbestraten van een bepaalde straat waren, maar de meerderheid van de raad tegen, dan kon ik daar prima mee leven. Ik heb daar nooit een seconde minder om geslapen.
In Israël is dat totaal anders. Je voelt je er veel meer bij betrokken en de belangen zijn zó groot dat je je er eigenlijk niet van afzijdig zou mogen houden.
Aan de andere kant: het spel wordt zo smerig gespeeld, het is zó hard geworden, dat het algemeen belang nauwelijks nog een rol lijkt te spelen. Cliëntelisme viert de boventoon.
De huidige regering is vier jaar lang vooral bezig geweest de coalitie bij elkaar te houden, waardoor er nauwelijks beleid gevoerd kon worden. Want elk serieus besluit zou zonder twijfel tot de val van de regering hebben geleid.
Er liggen ondertussen enorme problemen op tafel. De weigering van veel charediem om het leger in te gaan, de misdragingen van settlers in Yehuda en Shomron – het verdeelt het land tot op het bot.
En daarnaast zijn er nog de ‘gewone’ prioriteiten: traumabegeleiding voor soldaten en families na alles wat de oorlog heeft aangericht.
“Op wie zou je stemmen?” vroeg iemand me laatst.
Ik moest even nadenken.
“Op een mensch,” zei ik.
En tegelijkertijd dacht ik: wat heb ik eigenlijk medelijden met die man of vrouw die als fatsoenlijk mens besluit zich in deze politieke jungle te mengen.
cover: Talma Joachimsthal
Geef als eerste een reactie