Verhalen

Het personeel had het gezien

Toen ik de vorige keer in Amsterdam was, kwam een bekende naar me toe met de vraag: “Wat moet ik doen om in je stukjes te komen?” Lachend antwoordde ik: “Een grote cheque voor de stichting.” * Maar eerlijk gezegd moest ik hem een echt antwoord schuldig blijven. Gisteravond vloog ik terug naar huis vanuit de VS. Vanuit Chicago vliegt EL AL niet rechtstreeks dus we namen zo’n generieke Amerikaanse luchtvaartmaatschappij. Prima. Ze brengen je … [Lees verder]

Verhalen

In Israël ben je zomaar familie

Soms gebeuren er dingen zo recht voor je ogen, zo onverwacht mooi, dat je ze wel moet opschrijven. Zoals jullie misschien weten, rijd ik niet in Israël. Voor alles buiten de stad heb ik daarom een vaste taxichauffeur: Asaf. Een lieve, betrouwbare man. En als hij niet kan, komt zijn vader voor hem in de plaats. Aan die vader zie je meteen: afkomstig uit een beschaafde, warme familie. Afgelopen week was ik een paar dagen … [Lees verder]

Verhalen

Opticien als sociale ontmoetingsplek

Afgelopen week was ik bij de opticien. Meestal ben ik zo iemand die de eerste bril die ik zie – lees: die mijn vrouw uitkiest – direct goedkeurt. Geduld heb ik er niet voor. Winkelen doe ik sowieso niet graag; in principe wordt alles online besteld. De enige inspanning die dan nog rest, is passen. Uitzonderingen zijn pakken en brillen. De eigenaar stond erop dat mijn ogen eerst gemeten moesten worden, dus moest ik een … [Lees verder]

Nieuws

Nu pas kan het helen beginnen

Voor het eerst sinds twaalf jaar zijn er geen gijzelaars meer in Gaza, levend noch dood.  Als dat echt tot je doordringt, begrijp je niet hoe Israël zich al die jaren, vooral voor 7 oktober, zo terughoudend heeft kunnen opstellen. Volgens de Joodse traditie is een gesneuvelde of vermoorde gijzelaar net zo belangrijk als een levende. Dat bleek ook de afgelopen weken. Om fase twee van het vredesakkoord in te gaan, moest de Rafah-grens open. … [Lees verder]