Sommige ontmoetingen vergeet je niet snel. Deze vond plaats op het zonnige terras van De Roos, P.C. Hooftstraat 183, pal bij een zij-ingang van het Vondelpark.
Ooit was dit een uitvaartcentrum, tegenwoordig een stijlvolle yogastudio annex brasserie waar de Amsterdamse bon chic, bon genre (kortweg BCBG) elkaar ontmoet voor bijzondere koffies en gesprekken die meestal beginnen met mindfulness en eindigen bij vastgoed of de schoolkeuze van een kleinkind.
Onder de bomen wacht een opvallend keurige jongen van elf jaar, compleet met strohoed en vlinderdas. Hij heet Julian Lin, maar in New York kent men hem als Julian Businessman.
Julian logeert deze zomer bij zijn grootouders Gail en Jack M die hun tijd verdelen tussen Nederland en de Upper West Side van New York. Samen met hun drie getrouwde dochters en zeven kleinkinderen vormen zij een hechte familie, waardoor de seideravonden ieder jaar rijk gevuld zijn.
Oudere Amsterdammers herinneren zich Jack misschien nog uit het vroegere confectiecentrum waar hij jarenlang Kolbo 2001 runde. Ondernemen zit dus vermoedelijk in de familie, al heeft Julian de textiel ingeruild voor buurtwinkels, limonadekramen, Zoomlessen en een eigen merk.
Nog voordat ik mijn eerste vraag kan stellen, heeft Lilly haar oordeel al klaar. Ze kijkt Julian bewonderend aan alsof zij zojuist de voorzitter van de New York Stock Exchange persoonlijk heeft ontmoet.
Julian begon al op zijn vierde als vrijwilliger bij een fruitkraam op Manhattan. Daarna hielp hij bij Épices Bakery, bij 67 Gourmet en in andere buurtzaken waar hij onder meer met zichtbaar plezier zijn favoriete Australische Meredith Dairy-kaas verkocht.
Daar ontdekte hij dat verkopen niet draait om zoveel mogelijk praten, maar om goed luisteren en iemand blij laten vertrekken. Lilly vindt dat verdacht volwassen voor een elfjarige en wil weten of ondernemers eigenlijk wel vakantie hebben. Julian antwoordt dat ze dat soms hebben, maar onderweg meestal alweer nieuwe ideeën krijgen. Lilly knikt ernstig; dat klinkt volgens haar precies als een hond.
Tijdens de coronaperiode begon Julian vanuit huis zijn eigen bezorgrestaurant, J’s DINR. Buren konden oma’s granola, wortelsoep en chocolade-zucchinicake bestellen zonder de extra kosten van grote bezorgdiensten.
Daarna volgde zijn limonadekraam. Toen marktonderzoek onder klasgenoten uitwees dat bijna niemand het verschil proefde tussen versgeperste en supermarktlimonade, hield hij niet romantisch vast aan zijn oorspronkelijke recept.
Hij voegde popping boba* toe, noemde het Bobanade en maakte er een succes van. Lilly werpt mij daarop een vernietigende blik toe die duidelijk betekent: eerst marktonderzoek, dán pas duizend T-shirts laten drukken.
*kleine, kleurrijke smaakparels gevuld met vruchtensap of siroop die ‘knalt’ wanneer zo’n parel wordt opengebeten.
Julian bleef niet bij limonade. Hij verkocht ook warme chocolademelk, bouwde een webshop en ontwikkelde merchandise met eigen ontwerpen, waaronder petjes en draagtassen.
Lilly vraagt hoe je weet of een idee goed genoeg is. Julian zegt dat klanten dat vanzelf vertellen: komen zij terug en nemen zij vrienden mee, dan werkt het; blijven zij weg, dan moet je aanpassen.
Lilly noteert: niet verliefd worden op je eigen idee.
Daarna wil ze weten wat je doet als iets mislukt. Julian antwoordt dat niet ieder idee slaagt, maar dat een mislukking alleen duur is wanneer je er niets van leert. Lilly noemt dat ‘huiswerk met een rekening’ en schrijft het tevreden op. Nog indrukwekkender vindt zij dat Julian vanaf zijn eerste onderneming minstens dertig procent van zijn opbrengst aan goede doelen schenkt.
Inmiddels heeft hij meer dan 40.000 dollar ingezameld voor uiteenlopende doelen. Voor zijn steun aan Best Friends Animal Society mocht hij op 8 februari 2024 zelfs de openingsbel luiden van de New York Stock Exchange.
Zijn grootste project is de jaarlijkse Julian Businessman Kids Business Fair bij The Grand Bazaar NYC. Kinderen leren daar hun eigen winkel runnen, zelfgemaakte producten verkopen en verstandig omgaan met prijzen, presentatie, klanten en geld. Vooraf geeft Julian via Zoom lessen en iedere deelnemer schenkt minstens dertig procent van de winst aan een zelfgekozen goed doel.
Zijn doel is dat ieder kind gratis kan deelnemen, ook wanneer er thuis geen startkapitaal is. Daarom zamelt hij geld in voor de ruimte, tafels, tenten, stoelen en tafelkleden. Geen kind mag afhaken omdat een kraam te duur is.
Lilly wil onmiddellijk weten of zij volgend jaar ook een stand mag. Haar concept is eenvoudig: puppychino’s, hondenkoekjes en misschien sjaaltjes. Julian vindt het kansrijk, mits klanten iets krijgen waarvoor zij terugkomen. Ik zie de rekening al aankomen, maar Julian stelt mij gerust: in Amerika heet iemand die betaalt geen oude heer, maar een angel investor.
Lilly vraagt wat belangrijker is: verkopen of onderhandelen. Julians antwoord is ‘luisteren’. Volgens hem vertellen klanten vanzelf wat zij nodig hebben als je lang genoeg je mond houdt, een advies dat Lilly zonder enige ironie noteert.
Na ruim anderhalf uur ben ik gedegradeerd van interviewer tot koffiedrager. Julian vertelt nog over zijn nationale televisieoptredens, podcasts, zijn webshop en interviews in onder meer de New York Post en Le Monde, terwijl Lilly vragen blijft stellen over leveranciers, prijzen, slogans en winstmarges.
Bij het afscheid vraagt ze of zij Julian nog één keer alleen mag spreken voordat hij teruggaat naar New York. Zonder mij. Zij denkt namelijk serieus aan een carrière zonder oude mannen die nog een kwartier kunnen discussiëren over een lettertype uit 1725.
Julian schiet in de lach. Ik ook. Maar ergens krijg ik het onbestemde gevoel dat Lilly helemaal geen grap maakte.
Wordt vervolgd…
Website van Julian Businessman
cover, Julian met smaakparels, screenshot uit bovenstaande video; Bloom, 2026
Geef als eerste een reactie