Met talliet en tefillien aan de schuilkelder in 

poeriem 2026

Poeriem in oorlogstijd

Daar zat ik dan, een dag of twee voor Poeriem. En alles veranderde plotseling. 

Alarms gingen zo af en toe af. Dan ga je direct de schuilkelder in. De sjoels werden gesloten. Je mag niet meer met een grote groep bij elkaar komen zonder een schuilkelder vlakbij je te hebben. Dus wat doe je met je Poeriemmaaltijd? 

Ik herinner me nog het coronajaar toen we met drie echtparen de Poeriemmaaltijd hielden. Aan ieder uiteinde van de tafel een echtpaar en een in het midden. Moesten we dit jaar de maaltijd ook maar weer met een klein gezelschap houden? Velen deden dat, maar wij niet.

Hashmonaim, onze jisjoev, besloot dat er zowel een megillla-lezing per zoom zou zijn als ook kleine minjanim bij mensen thuis die een schuilkelder in huis hadden die groot genoeg was. 

Snelle lezing

Mijn vrouw en ik gingen naar zo’n minjan toe (gelezen door Hausdorf, familie Van de Hausdorf uit Rotterdam) waar we met tien man en zes of zeven vrouwen waren. De rabbijn van de jisjoev bepaalde dat je lawaai maakte bij de eerste en de laatste Haman en niet bij alle ertussenin. 

De lezing was dus heel snel, net onder een half uur, en verliep gelukkig zonder een luchtalarm. Er was afgesproken dat die mensen die in de straat wonen snel naar huis zouden gaan en die verderweg woonden bij de gastheer en vrouw konden blijven, waaronder ook wij. Maar het was niet nodig.

De ochtend van Poeriem besloot ik om de zoomlezing te volgen om acht uur ‘s ochtends. Dit brengt ook weer halachische problemen met zich mee want via de zoom kan bijvoorbeeld de voorlezer niet de berachot voor allen zeggen. Een ieder moest dus zelf de berachot thuis zeggen. 

Minuut later ging het alarm af

We kregen een speciale sa’atah deshmaya (hulp van God), want een minuut nadat de lezing was afgelopen ging het alarm af en gingen we, talliet en tefillien nog aan, de schuilkelder in. 

We kregen op Poeriem nog twee keer een alarm, waarvan eentje net toen ik bij mijn zoon en familie in Modi’in was om de zelfgebakken kiesjeliesj te bezorgen (tsja, dat koop je hier niet in de winkel …). Maar gelukkig, tijdens de hele maaltijd van half vier tot half zeven ging er geen alarm af, dat kwam pas later weer.

Het was niet makkelijk om vrolijk te zijn terwijl je weet dat er om je heen mensen in zak en as zitten nadat hun familieleden door Iraanse raketten zijn verwond of gedood. We hebben er het beste van gemaakt en hadden gelukkig toch een gezellige tijd.

Volgend jaar vredige Poeriem

Laten we hopen en bidden dat we volgend jaar, na drie jaar van eerst gegijzelden in Gaza en daarna deze oorlog weer een rustige en vredige Poeriem zullen mogen vieren zonder de Haman en zijn zoon / zonen uit onze tijd.


cover en hierboven: Poerim spel, Art by Michoel Muchnik: Purim Shpiel

Over Itamar Engelsman 2 Artikelen
Itamar Engelsman is geboren en getogen Amsterdammer die in 1978 op aliah is gegaan. Na twaalf jaar is hij verhuisd naar London en sinds 2012 weer terug in Israel. Hij heeft drie zonen en zeven kleinkinderen. Hij heeft zich in zijn jeugd bezig gehouden met Bne Akiwa en Maccabi Basketball en was in Israel zeven jaar lang penningmeester van de Marorgelden. Sinds drie jaar bestuurslid bij de IOH. Hij woont in Hashmonaim en schrijft regelmatig op zijn Facebookpagina.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*