Bina deed de deur open en zei meteen dat ze niet in de beste stemming was. Ik verwachtte een pijnlijk medisch verhaal.
Ik was met mijn vrouw Tamara in Israël voor Soekot. Een paar dagen na mijn telefoontje zaten we bij Bina in haar woonkamer. Na een warme, maar toch wat gedempte begroeting gingen we zitten.
“In het vliegtuig dat bijna is neergestort, zat mijn dochter,” zei ze. “Met haar man en hun twee kinderen.”
Ik kon de eerste tien minuten geen woord uitbrengen. Dit bericht moest ik laten bezinken.
Het was daags ervoor gebeurd. Bina werkte in de tuin en had haar telefoon binnen liggen. Toen ze anderhalf uur later binnenkwam, zag ze tot haar schrik talloze gemiste oproepen van haar kinderen. “Mama, waar was je? Weet je niet wat er is gebeurd?” Nee, dat wist ze niet.
Een dag later kwam haar dochter net van de psycholoog waar ze EMDR-therapie met lichtflitsen had gehad. “Het zal nog wel even duren voordat ik deze schok te boven ben.”
Ik vroeg of iedereen zijn gordel om had.
Nee, niemand. Het was een heerlijk rustige vlucht geweest, totdat het toestel in duikvlucht ging. Je werd in je stoel gedrukt, zei ze, niet tegen het plafond zoals bij een luchtzak. “In de laatste seconden voor de redding nam ik afscheid van mijn kinderen en stuurde ik mijn moeder nog snel een bericht: I love you.” Haar man was naar voren gerend met andere Israëlische mannen. Alleen zij waren te vertrouwen.
Een meisje uit Hendon
Bina ken ik al sinds mijn vijftiende. Dat jaar hadden we in Doorn bij het beroemde kasteel een zomerseminarium van Bnei Akiwa, samen met een groep Engelse leden. Het was vooral leuk om Engelse leeftijdgenoten te leren kennen. Ik werd verliefd op een mooi, schattig meisje uit Hendon, Londen. Bina.
We schreven elkaar na afloop van het kamp. Daarna ging zij met haar hele familie op alija en raakte ik haar kwijt.
Rond 1990 reisden we met een groot gezelschap naar Tel Aviv om Pesach te vieren: ons gezin, mijn ouders, mijn broers met hun gezinnen en heel veel vrienden met hun ouders, allemaal in hetzelfde hotel. We kregen een aparte zaal naast de grote eetzaal om te seideren. Mijn vader leidde de Seider. Het bleef rumoerig en de chazzan van de grote hotelseider was bovendien veel te laat.
Toen wij al halverwege waren, begon de andere zaal Manisjtana te zingen, en dat gezang overstemde onze Seider. Dat doen we nooit meer zo. Maar het was waanzinnig gezellig en we hebben onze plicht gedaan.
De volgende ochtend gingen we naar de Grote Sjoel in Tel Aviv. Voor wie van chazzanoet houdt, kregen we de top van de top: chazzan Mosje Stern, destijds volgens velen de beste ter wereld. Hij was waanzinnig. Ik kreeg de haftara die ik zong op de Nederlandse nigoen en kreeg een compliment van de chazzan zelf.
Ik mocht op de bima naast Mosje Stern blijven staan terwijl hij gebeden zong voor het IDF en de Staat Israël, voordat hij aan het Moessaf begon. Zo dichtbij heb ik het nooit meer meegemaakt. Dat vergeet ik nooit.
Toen ik terugkeerde naar mijn plaats, stonden voor ons drie Engelse heren: een vader en zijn twee zonen. Ze draaiden zich om om me te bedanken voor de haftara. De stem van de vader meende ik te herkennen. “Mag ik u iets vragen? Bent u niet toevallig Barry Mindel?” Nee, toevallig niet, maar hij was wel goed bevriend met hem. De jongens begonnen te lachen. “Bina?” vroeg ik. “Yes, Bina.”
Zij was mijn grote liefde van vele jaren geleden, en ze bleek in hetzelfde hotel te verblijven als wij. De man gaf me zijn kamernummer. Die avond belde ik hem en hij gaf me het nummer van Bina, die met haar gezin in Ramat Hasharon woonde.
Ik draaide het nummer. Bina nam zelf op. Ze had ooit een liedje voor mij geschreven, en ik begon het te zingen. “Ik geloof mijn oren niet. Is it you? From Amsterdam, hoe heb je me gevonden?” Ik vertelde het verhaal. Een paar dagen later bezochten we haar en kreeg ik het nieuws te horen dat haar dochter en gezin ternauwernood waren ontsnapt aan een vliegtuigramp.
Wonder
Deze geschiedenis uit de eerste hand meemaken gaat je niet in je koude kleren zitten. Dat blijft nog dagenlang door je hoofd spelen. Ik zie het als een nes min hasjamajiem, een wonder van Hasjeem.
Laten we er een mooi jaar van maken. Veel naar sjoel gaan en vertrouwen schenken aan Hasjeem, opdat Hij veel wonderen mag verrichten. Die kunnen we goed gebruiken.
cover: Françoise Nick
Geef als eerste een reactie