Het oeroude verhaal van Kaïn en Abel van de Israëliër Raphael Rodan en de Iraniër Sahand Sahebdivani is een voorstelling die op dit moment overal ter wereld weerklank zou moeten vinden.
Broederschap, loyaliteit, zelfdefinitie, angst, schuld en de zoektocht naar hoop komen hier samen. De diepste gedachten over slachtofferschap en agressie worden opengereten, en de stinkende, rommelige, kwetsbare ingewanden liggen bloot op de vloer van het theater, zodat wij als publiek ze kunnen zien. En we beleven het mee, want we voelen het allemaal. Onze loyaliteit en onze hypocrisie, onze diepe angst om dader te zijn, of zitten we misschien vast in slachtofferschap?
De complexiteit en het verdriet van het mens-zijn, met alle kleurschakeringen die we in ons dragen. Die kleuren lopen in elkaar over naarmate de voorstelling vordert, en daarmee ook de illusie van een scherpe grens tussen deugd en kwaad.
Werd Kaïn met het kwaad in zich geboren wordt onomwonden op het toneel gevraagd. Hij had geen oorlogstrauma, geen gewelddadige vader. Waarom koos hij dan ervoor om te doden? Hij had niets van onze gangbare, zwaarwegende excuses.
De tranen rolden over mijn wangen terwijl ik pijn voelde. Was het herkenning, confrontatie, of kwamen diep weggestopte angsten boven?
De twee mannen op het podium vatten de koe bij de horens en waren bereid zich heen en weer te laten slingeren. Ook nemen ze ons mee op deze reis vol moed. Met open hart kijken ze naar alle emoties en gedachten die we ’s nachts in het donker voor onszelf houden.
De acteurs hebben de moed om het werkelijke conflict van de perceptie wie is wie rechtstreeks op het toneel te zetten, zonder dat de hoogste kracht, die van de liefde, wordt losgelaten.
Deze voorstelling ging als een pijl recht in mijn hart. Maar het is ook een krachtige les: via de reis op het toneel proberen we te begrijpen tot welk onrecht de mens in staat is. En misschien ook wijzelf.
Vertelkunst op zijn best, ingebed in theater, met de magische stem van zangeres Meri Kartashyan en haar betoverende muzikanten Grigor Kartashyan en Sjahin During, die Armeense, bezwerende melodieën spelen. Ze leiden ons naar een plek diep in onszelf, waar pijn en hoop samenkomen.
Tekst (in het Engels) en spel: Raphael Rodan en Sahand Sahebdivani. Regie: Titus Tiel Groenestege.
Muziek: fluit/houtblazers Grigor Kartashyan, zang/harmonium Meri Kartashyan en percussie Sjahin During.
Raphael Rodan is directeur van het Amsterdamse International Storytelling Festival en docent aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. In zijn geboorteland Israël werkte hij als theaterregisseur met jonge joodse en Arabische acteurs met als doel theater als bruggenbouwer.
Sahand Sahebdivani is behalve oprichter van het verhalenhuis Mezrab in Amsterdam, medeoprichter van het Amsterdamse International Storytelling Festivals, schrijver en musicus.
De theatermakers werkten eerder samen in hun voorstellingen Kingdom of Fire and Clay, My Father Held a Gun (Winnaar Amsterdam Fringe Gold Award 2017) en Sons of Abraham.
Gezien: 7 oktober, Theater Bellevue, Amsterdam
Nog te zien
23 oktober, Meneer Otis, Nijmegen
1 november, Verkadefabriek, ‘s-Hertogenbosch
3 november, Het Nationaal Theater, Den Haag
7 november, Amsterdam Storytelling Festival
16 februari 2027, Theater Kikker, Utrecht
cover: fragment poster My Brother’s Keeper
Geef als eerste een reactie