„In de tijd dat er gijzelaars in Gaza werden vastgehouden, stond de bevolking achter mij. Vandaag voel ik dat ik hen verschuldigd ben om vele jaren van mijn leven te wijden aan iets terugdoen.”
Dat vertelde Sharabi me tijdens een telefonisch interview. Sharon Sharabi is de broer van de gedode gijzelaar Yossi Shabari en van de levend vrijgelaten gijzelaar Eli.
Hij doelt met ‘iets terugdoen’ op een toekomst in de politiek. En dat is niet ongebruikelijk. Volgens persbureau Reuters kozen zeker acht andere getroffen familieleden ook voor deelname aan de komende parlementsverkiezingen. Ze vertegenwoordigen partijen met uiteenlopende politieke opvattingen, maar zeggen allemaal dat ze de wonden van Israël willen helen.
Welkom bij mijn wekelijkse column over de Israëlische verkiezingen van 27 oktober.
Vanuit Israël volg ik de campagne en kijk ik naar wat er achter de headlines gebeurt.
Ook Sharon zegt Israël te willen herstellen, maar hij komt zelf uit een Likoud-nest, de partij die Israël sinds 2009 bijna onafgebroken regeert. Juist daarom koos Sharon voor een andere partij: het rechtse Yisrael Beiteinu van Avigdor Lieberman. „De enige in het politieke bestel die waarschuwde voor het bloedbad”, aldus Sharabi. Yisrael Beiteinu staat bekend als een seculier-rechtse partij die veelal wordt gesteund door voormalige Sovjet-Joden.
Omgaan met verlies
Nee, Sharon is helemaal geen politicus, hij werkte voor 7 oktober bij een Israëlische bank. Juist daarom vindt hij zichzelf geschikt voor de job. „Ik zal me altijd diep verbonden voelen met mijn volk. Ik kom uit hun midden en ik zal voor hen blijven werken. Dit werk helpt mij om te gaan met het diepe verlies.”
Het verlies van zijn broer Yossi laat diepe wonden bij Sharon achter. In het interview spreekt hij vol bewondering over zijn oudste broer, die hoogstwaarschijnlijk bij een Israëlisch bombardement om het leven kwam. „Yossi was het hart van ons gezin. Hij leerde mij vooral over mededogen en menselijkheid.”
Ook zijn vrijgelaten broer Eli Sharabi blijft niet stilzitten. Hij schreef het boek Chatoef (gijzelaar, red.) dat een bestseller werd in Israël en ook in het Engels een hit bleek. Eli reist bovendien de wereld over om zijn ervaringen te delen. Nog een Sharabi die overduidelijk voor de spotlights kiest, natuurlijk uit een gevoel van verantwoordelijkheid.
Spotlights of niet
Zelf begrijp ik het verlangen van nabestaanden om na 7 oktober politiek van betekenis te zijn. Zij kunnen als geen ander het falen van de overheid een gezicht geven en daarmee andere nabestaanden helpen. Veel Israëliërs kiezen bij de komende verkiezingen dan ook voor Gadi Eisenkot, die zijn zoon verloor tijdens de oorlog.
Aan de andere kant is de Israëlische politiek juist gebaat bij minder emotie, zeker in de Israëlische Knesset, waar een wedstrijdje wie het hardst schreeuwt aan de orde van de dag is. Het risico bestaat dat het verdriet van nabestaanden hen moreel gezag geeft, waardoor tegenstanders terughoudender worden bij het uiten van kritiek.
Terughoudendheid past echter niet in het woordenboek van Likoed. In een AI-campagnevideo waarin Eisenkot een jonge man met uitgestrekte armen voorbijloopt om Ra’am-leider Mansour Abbas te omhelzen, leek de jongeman verdacht veel op zijn gesneuvelde zoon Gal. Likoed ontkende die bedoeling.
Zijn verdriet verdient respect; zijn politieke plannen vragen om kritische vragen.
De vraag is uiteindelijk niet of nabestaanden de politiek in mogen, maar wat zij daar willen bereiken. Persoonlijk verlies maakt iemand niet automatisch tot een goede volksvertegenwoordiger, maar sluit hun politieke kwaliteiten evenmin uit.
Voor Sharon Sharabi begint nu een andere opdracht: laten zien wat hij naast zijn aangrijpende verhaal te bieden heeft. Hoe denkt hij over de economie, de Palestijnen en de toekomst van de rechtsstaat?
Zijn verdriet verdient respect, zijn politieke plannen verdienen kritische vragen. Misschien is dat juist de eerlijkste manier om hem serieus te nemen: als kandidaat die verantwoording moet afleggen over wat hij voor Israël wil veranderen.
Dit was de verkorte versie van de wekelijkse nieuwsbrief Israël Stemt. Abonneer je hier op LinkedIn voor de langere versie die elke vrijdag verschijnt.
cover: foto Gilad Perez door Frank Ruiter; ontwerp Talma Joachimsthal
Geef als eerste een reactie