Parasja

Over smeken en zuchten 

Dit is de eerste Sjabbat na de drie weken van rouw. Sjabbat Nachamoe, na de Zwarte Sjabbat volgt de troost. De eerste pasoek is een verzuchting van Mosje: “In die tijd smeekte ik tot de Eeuwige…”  Al is Mosjé nog zo dichtbij de goddelijke wereld gekomen, hij valt er niet mee samen. Om gehoord te worden moet hij smeken. Smeken. Een gedragsuiting die me wel in overeenstemming lijkt met de toestand in de omringende wereld. … [Lees verder]

Parasja

A place of our own, toen en nu

Een evenement in het museum waar ik werk houdt me bezig. Drie Palestijnse vrouwen, Israëlische staatsburgers, vertelden een paar weken geleden over de ontwikkelingen die ze de afgelopen jaren doormaakten. Aya, Samar en Majdoleen gingen in het Joods Museum in gesprek met elkaar en met Iris Hassid, de fotograaf die hun levens zes jaar volgde en waarvan nu een fototentoonstelling te zien is: A Place of our Own. Ze studeerden alledrie in Tel Aviv, een … [Lees verder]

Parasja

Tijdelijk asiel tot het overlijden van de hogepriester

We sluiten deze sjabbat het boek Bemidbar af. In Israël is dat de parsje Masee, maar in Nederland en overige landen buiten Israël met de dubbele parsje Matot-Masee. Met deze dubbelslag loopt de wereld weer in het gareel met Israël en eindigen we samen Bemidbar met een eindsprint.  Tegen het einde komen we in hoofdstuk 35 een bijzonder onderwerp tegen. Het onderwerp van de Aree Miklat, ofwel de vluchtsteden of asielsteden. In totaal zijn er … [Lees verder]

Parasja

Buenos Aires en Mumbai, tussen geschiedenis en herinnering 

Sinds begin van deze week bevinden wij ons in de periode van drie weken van de rouwperiode waarin wij de gebeurtenissen herdenken die 1954 jaar geleden plaatsvonden. Deze rouwperiode begint op 17 tammoez toen de stadsmuren van Jeruzalem werden doorbroken en sluit op 9 aw, de dag van de vernietiging van de Heilige Tempel en de verspreiding van ons volk.  Negentien eeuwen is een lange tijd … Hoe betrouwbaar zijn de herinneringen nog? En waarom? … [Lees verder]