Een tsunami van Arabische waarschuwingen over een op handen zijnde overval van Hamas uit Gaza op het zuiden van Israël op 7 oktober 2023 domineert de op stoom komende Israëlische verkiezingscampagne. In het oog van de storm staat premier Benjamin Netanyahu, belaagd door berichten in de Amerikaanse en Israëlische media over waarschuwingen uit Egypte en de Arabische Emiraten over een grote Hamas-aanval. Waarschuwingen die hij heeft genegeerd en waardoor hij verantwoordelijk wordt gehouden voor de grootste Palestijnse moordpartij in Israëls geschiedenis.
Netanyahu ontkent deze op Arabische en Israëlische bronnen geïnspireerde berichten als ‘fake news’. ‘Geen enkele waarschuwing is op mijn bureau gekomen,’ zegt hij op woedende, verontwaardigde toon. Zijn politieke overleving hangt in het getraumatiseerde politieke klimaat af van de vraag of kiezers hem op 27 oktober geloven en trouw blijven. Atlantic Magazine onthulde vorige week dat Abbas Kamel, hoofd van de Egyptische veiligheidsdienst, tien dagen voor 7 oktober op het Ben Gurion-vliegveld landde en er slechts 67 minuten bleef. Hij lichtte de Mossad in over plannen van Hamas om Israël op korte termijn aan te vallen. Eerder berichtte de New York Times dat Mohammed bin Zayed, de Emir van de Emiraten, Netanyahu persoonlijk telefonisch heeft gewaarschuwd voor een grote Hamas-aanval op Israël. In de Israëlische pers verschenen berichten over Palestijnse tussenpersonen die uit naam van Israël contacten onderhielden met Yahya Sinwar, de leider van Hamas in Gaza. Sinwar zou gedreigd hebben met een schokkende aanval als Israël de economische druk op Gaza niet zou verlichten.
Netanyahu is in het debat over zijn rol voor en na 7 oktober bijzonder kwetsbaar omdat het onweerlegbaar duidelijk is geworden dat hij Qatar toestond miljoenen dollars in de kassa van Hamas in Gaza te storten. Dollars waarmee tunnels werden gebouwd en wapens gesmokkeld. Netanyahu hanteerde de ‘verdeel en heers’-tactiek tussen het Palestijnse gezag in Ramallah en Hamas in Gaza. Palestijnse verdeeldheid is zijn oude diplomatieke troefkaart om te ontsnappen aan onderhandelingen over de stichting van een Palestijnse staat. Inlijving van de westelijke oever van de Jordaan, Judea en Samaria, is sedert hij in 1996 aan de macht kwam zijn zionistische hoofddoel. Vandaar ook zijn felle campagne tegen het akkoord van Oslo, die in 1995 tot de moord op premier Yitschak Rabin leidde. Die vredesdoorbraak opende toen een smalle weg naar een Palestijnse staat naast Israël. Dit idee is door de moordpartij van Hamas en de daaruit voortkomende snelle verrechtsing van het Israëlische politieke klimaat weggevaagd. Geen van de verenigde oppositiepartijen, met uitzondering van de Democraten, heeft een Palestijnse staat in het vizier. Zij staan ook afwijzend tegenover deelname van een Arabische partij aan een regeringscoalitie na 27 oktober.
Om aan de macht te blijven heeft Netanyahu zich verbonden met racistisch anti-Palestijns/Arabisch zionisme in zijn regeringscoalitie. De ministers Itamar Ben Gvir en Bezalel Smotrich zijn op luidruchtige wijze de exponenten van deze antidemocratische politiek. Netanyahu heeft met de machtsblinddoek om de Israëlische samenleving diep verdeeld en, zoals een commentator het uitdrukte, een ‘atoombom gelegd onder Israëls internationale situatie’.
De Israëli’s gaan naar de stembus, woedend over de vrijstelling van charediem van militaire dienst, verontrust over de eindeloze oorlog in Libanon en Gaza, de blijvende raketdreiging uit Iran en de wispelturigheid van Donald Trump.
Israël anno 2026 is een gekwetst, gewond land dat niet alleen het vertrouwen van de buitenwereld verliest, maar voor velen ook het geloof in zichzelf. Het Nieuwe Midden-Oosten dat Netanyahu beloofde is een hersenschim gebleken. In de stembus zullen de Israëli’s beslissen of de wonden die Netanyahu het land heeft toegebracht kunnen worden genezen of dat Israël, in weerwil van zijn op hightech gedreven militaire macht en betrekkelijke welvaart, zich als een democratische staat in het Midden-Oosten kan handhaven. De oppositiepartijen vechten voor verandering, voor heroriëntatie van de binnen- en buitenlandse politiek. Om Israël in humaner banen te leiden zal in de stembus de barrière Netanyahu moeten worden genomen, zodat een Israëlische zanger zonder protest kan deelnemen aan het Europese songfestival.
Voorlopig nog op Netanyahu.