Parasja

Wie kun je nog geloven als wonderen niks zeggen?

Wie moet je geloven en wie niet? Een antwoord op die vragen is in tijden van nepnieuws en politieke demagogie geen overbodige luxe. Het leek – ooit – zo simpel en overzichtelijk: we hebben publieke leiders en politici die het beste met ons voor hebben, en die laten zich mede leiden door wetenschappelijke raadgevers. Die raadgevers op hun beurt laten zich inspireren door het wetenschappelijke ideaal van onafhankelijk onderzoek, in het volle besef dat ze … [Lees verder]

Parasja

Evolutie van de Tefillien

Als je naar het woordje tefillien, gebedsriemen, zoekt in de Tora, kun je nog lang blijven zoeken. Dit woordje verschijnt pas rond de 1e eeuw vdgj (van de gebruikelijke jaartelling) in de Targumim, de Aramese vertalingen van de Tora. Toch probeerden de rabbijnen van vroeger een bron te vinden voor het gebruik van de tefillien. Deze vier pesoekiem (verzen) zijn nu te vinden in de vier perkamenten die opgerold zijn in de tefillien. De laatste … [Lees verder]

Parasja

Over smeken en zuchten 

Dit is de eerste Sjabbat na de drie weken van rouw. Sjabbat Nachamoe, na de Zwarte Sjabbat volgt de troost. De eerste pasoek is een verzuchting van Mosje: “In die tijd smeekte ik tot de Eeuwige…”  Al is Mosjé nog zo dichtbij de goddelijke wereld gekomen, hij valt er niet mee samen. Om gehoord te worden moet hij smeken. Smeken. Een gedragsuiting die me wel in overeenstemming lijkt met de toestand in de omringende wereld. … [Lees verder]

Parasja

A place of our own, toen en nu

Een evenement in het museum waar ik werk houdt me bezig. Drie Palestijnse vrouwen, Israëlische staatsburgers, vertelden een paar weken geleden over de ontwikkelingen die ze de afgelopen jaren doormaakten. Aya, Samar en Majdoleen gingen in het Joods Museum in gesprek met elkaar en met Iris Hassid, de fotograaf die hun levens zes jaar volgde en waarvan nu een fototentoonstelling te zien is: A Place of our Own. Ze studeerden alledrie in Tel Aviv, een … [Lees verder]