Ik hoop van ganser harte, dat Joden waar ook ter wereld en in het bijzonder in Israël de komende uittocht uit Egypte in vrede en veiligheid kunnen vieren.
Seculiere hoop op een betere toekomst en vertrouwen in de Eeuwige zijn de peilers waarop het Joodse volk zware tijden overleefde.
Terwijl ik deze regels schrijf houden de raketbeschietingen uit Iran en Libanon aan. Weinig doden, veel gewonden en getraumatiseerden, veel materiële schade in alle uithoeken van het land. De nachten zijn geen nachten meer, maar exercities in het rennen naar veiligheidskamers.
Is het einde in zicht van Israëls langste en uitdagendste oorlog sedert het uitroepen van de staat Israël in 1948?
Misschien. Geen vrede, geen bestand maar een voorlopig bestand volgens het laatste initiatief van de Amerikaanse president Donald Trump. De inzet van premier Netanyahu en Trump bij het begin van de oorlog was eufemistisch hoog. Het uit de wegruimen van het leiderschap van Iran, totale vernietiging van de productie van ballistische raketten en mogelijk nucleaire raketten zou de weg moeten vrijmaken om het Ayatollah-regime in Teheran ten val te brengen.
Een nieuw pro-westers bewind zou het Midden-Oosten een vredesstructuur brengen waarin Israël een veilige plaats zou innemen.
Dat was het idee van premier Benjamin Netanyahu toen hij na een bezoek aan president Trump aankondigde dat er ‘grote dingen staan te gebeuren.’
Verkeken op de realiteit
Het Midden-Oosten laat zich niet temmen. Trump en Netanyahu hebben zich verkeken op de realiteit. Netanyahu op de ballistische raketmacht van Iran en Trump op de Iraanse greep op de olieproductie en vrije vaart door de straat van Hormuz.
Een Israëlisch bombardement op Iraanse gasinstallaties in het zuiden van het land heeft tot snelle escalatie van de ‘gasoorlog’ geleid. Iran bestookte de VS en ook de met Israël bevriende Golfstaten. In Qatar gingen gasopslagplaatsen in vlammen op. Trump stond bijna schaakmat.
Hij zette zijn laatste pion in: een ultimatum aan het adres van Teheran om de raketaanvallen te stoppen. Indien Teheran daar binnen vijf dagen geen gehoor aan geeft zullen de Amerikanen Iran blind maken.
Alle elektrische centrales zullen worden vernietigd. De nog onbekende gezaghebbende leider in Iran die Ayatollah Khomeini opvolgde, heeft via diplomatieke wegen gekozen voor besprekingen met de Amerikanen.
Wat betekent dat voor Israël?
Stapt Trump uit de oorlog wegens de hoge benzineprijzen in de Verenigde Staten? Komt Israël dan alleen tegenover Iran te staan? Of houdt Trump zich aan het bondgenootschap met Israël en betrekt hij Israël in de onderhandelingen met Iran? Zal hij echt eisen dat Iran afziet van de nucleaire optie? Voor hem een probleem voor Israel a question to be or to to be.
Zal Iran zich blijven opwerpen als beschermer van proxy-bondgenoot Hezbollah die in Libanon onder zware Israëlische militaire druk staat?
Andere dan militaire mogelijkheden
Tijdens de Pesachmaaltijd spreken we over de problemen bij de uittocht uit Egypte. De problemen waar Israël nu voor staat zijn zo ingrijpend dat het goed is zich te bezinnen op de vraag of er andere dan militaire mogelijkheden zijn om het zo brede conflict waar Israël zich voor geplaatst ziet tegen de Iraans-Hezbollah-Hamas-Palestijnse coalitie.
cover: Françoise Nick
Waarom niet horen dat Israel oorlog voert uit de noodzakelijke zelfbescherming. Bouman komt met zijn column mede aan de politisering van zovelen anderen. Ondermijning ook in de kern van het begrip internationaal recht. Noodzakelijke zelfverdediging is de oorzaak dat Israel oorlog voert.
De ballistische raketmacht van Iran en de Iraanse greep op de straat van Hormuz zijn inderdaad obstakels voor een snelle overwinning. Die raketmacht neemt echter volgens mij gestadig af, dankzij met name de Israelische inventiviteit om de opslagplaatsen en lanceerinstallaties te localiseren en uit te schakelen. De straat van Hormuz is een groter probleem. Ik denk dat Trump er in dit stadium er echter niet meer omheen kan om daar iets aan te doen, want een besluit om nu een einde aan de oorlog te maken en weg te wezen zou de VS op enorme en onherstelbare reputatie-schade komen te staan. Als het machtigste land ter wereld nog niet eens Iran op de knieën kan krijgen is het gebeurd met het aanzien van Amerika en zal misschien zelfs het Westen ten onder gaan aan een zondvloed van islamistisch terrorisme, die dan zal losbreken. Er ia dus volgens mij slechts één optie: doorpakken, anders gaan we er allemaal aan. Dit zal denkelijk de inzet van speciale eenheden grondtroepen vergen: “Difficult, not impossible”, zoals Rocco Lampone tegen Michael Corleone zei toen het erom ging Hyman Roth uit te schakelen. Laten we hopen op een snelle en klinkende overwinning, want ieder debacle zou tot een storm van antisemitisme in de VS kunnen leiden, in de trant van: “Israel heeft Amerika opgestookt tegen Iran en nu zitten we met de gebakken peren.” Amerika is niet meer wat het geweest is. Allerlei soorten Tucker Carlson- en Nick Fuentes-achtige figuren staan al klaar om met modder te gooien naar “de Joden”. We leven in riskante tijden, maar misschien is er toch opeens een doortocht, zoals lang geleden bij de Uittocht uit Egypte. Het is immers bijna Pesach. Moge het een wereldhistorische Pesach worden.
Een gebied dat eenmaal tot de dar al islam behoort, kan niet meer ‘terugvallen’ tot dar al garb, dat is theologisch onmogelijk. Hier tekent zich in de recente geschiedenis van het Midden-Oosten een heel groot probleem af. In 1948 werd de Joodse staat Israël gesticht, precies in het midden van het historische hartland van de dar al islam. Dit is vanuit de islamitische theologie onmogelijk. Israël is op ideologisch niveau een staat die niet kan en niet mag bestaan. Het is islamitische grond, onderdeel van het huis van de islam. In islamitische ogen is de staat Israël een opstand van de Joodse dhimmi’s. Deze opstand moet met alle middelen (jihad) worden neergeslagen en de situatie van voor 1948 moet worden hersteld. Historisch gezien heeft er nooit een Palestijnse staat bestaan.