Geen delegatie naar Qatar

illustratie bij Salomon analyseert: Françoise Nick

“Ik kijk niet naar de tribune”, zei premier Mark Rutte met een wrang gevoel voor humor als het over mensenrechten gaat. Hij weet als geen ander dat bij de bouw van de grote voetbalstadions in Qatar minstens 6500 arbeiders uit Aziatische landen omkwamen. Niet vermoord maar wel gedood en verminkt door het niet naleven van veiligheidsmaatregelen in dit olie- en gasrijke landje in de Perzische golf. Daar wordt in november de wereldkampioenschappen voetbal gehouden. 

De internationale pers maakte jarenlang melding van ernstige schendingen van de mensenrechten in Qatar. Toen Rutte werd gevraagd hoe hij zich voelde op een tribune te staan die door slavenarbeiders was gebouwd, antwoordde hij: “ik ga naar Qatar om naar het Nederlands elftal te kijken en niet naar de tribune”. 

Gas en olie

Gas en olie stinken zeker niet meer nu de Russische dictator Vladimir de gas- en oliekranen naar Europa heeft dichtgedraaid. Ik heb de indruk dat als het aan Rutte ligt koning Willem Alexander ook maar over de mensenrechten-horde moet heen springen om de heersers van Qatar te plezieren.

Hoe belangrijk het gas uit Qatar in deze tijden ook is, Nederland zou er verstandig aan doen geen delegatie naar Qatar te sturen. 

Dat zouden andere landen ook moeten doen. Nu Qatar de schijn van een internationale premie krijgt voor het op grote schaal schenden van de mensenrechten is dat een aanmoediging voor andere Arabische regimes om met de vrijheid van meningsuiting een loopje te nemen. Dat komt de heersers in Saoedi-Arabië en Iran heel goed uit.

Israël en mensenrechten

En Israël dan? Met de respect voor de mensenrechten is het in Israël om verschillende redenen droevig gesteld. Bezetting zonder schending van mensenrechten is ondenkbaar. Als vrijheid van beweging een mensenrecht is, wordt dat recht geschonden door het verbod op verkeer op sjabbat en andere hoge Joodse feestdagen.

Het uitblijven van scheiding van staat en religie in de Joodse staat is strijdig met het belangrijkste principe van de democratie en daardoor een bron van uitwassen die het gevaar van het schenden van mensenrechten inhouden.

Over Salomon Bouman 139 Artikelen
Salomon Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University in Baltimore, VS. Hij heeft lang in Israël gewoond en werkte daar 37 jaar als correspondent, onder andere voor NRC-Handelsblad. Zijn zoon en dochter en zijn kleinkinderen wonen nog steeds in Israël. Tegenwoordig schrijft hij columns en boeken. Van zijn hand verschenen Israël tussen hoop en vrees (Amsterdam University Press) en Ontmoeting en misverstand (Amphora Books).

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*