Ouder worden is geen vanzelfsprekendheid, maar een voorrecht

Jair vertelt

kandelaar met zes kaarjes in de kleuren geel en blauw

Volgende maand ben ik over de helft. Dan word ik zestig.

Een goede kennis vroeg me onlangs of ik het erg vind om steeds ouder te worden. Mijn eerste reactie was: juist niet! Wat is er mooier dan ouder worden en daarbij relatief gezond blijven?

Maar toch. Zestig. Vroeger vonden we dat behoorlijk oud. Vanaf mijn veertigste werd leeftijd voor mij wel een dingetje. Niet zozeer vanwege het getal, maar omdat iedere levensfase zijn eigen verhaal heeft. En die verhalen kun je eigenlijk niet met elkaar vergelijken.

Op mijn veertigste zat ik misschien wel in de zwaarste periode van mijn leven. We hadden een ernstig ziek kind dat vaker in het ziekenhuis lag dan thuis was. Toch was het tegelijkertijd ook een prachtige tijd. De wijsheid, liefde en levenslessen die Gilat ons heeft meegegeven, zijn misschien wel de belangrijkste leidraad voor de rest van mijn leven geworden.

Vrolijke kinderen in het ziekenhuis
Stichting Gilat, ter ondersteuning van ernstig zieke kinderen in het ziekenhuis

Vanaf mijn 41ste, na het overlijden van Gilat z״l, heb ik vooral keihard gewerkt aan de opbouw en verdere uitbreiding van ons bedrijf. Werken, reizen, ondernemen. Altijd bezig, altijd onderweg.

Rond mijn vijftigste begon ik daar genoeg van te krijgen. Juist omdat we maar zo kort van Gilat hebben mogen genieten, besefte ik dat ik niet de rest van mijn leven in vliegtuigen wil doorbrengen om de wereld rond te reizen. Er moest toch meer zijn dan werken alleen.

Gelukkig deed zich een mogelijkheid voor waardoor ik niet meer iedere dag hoefde te werken.

Mijn vrienden verklaarden me voor gek. “Wat ga je dan doen? Achter de geraniums zitten?”

Ze hadden natuurlijk een punt. Ik ben niet bepaald het type dat rustig achter een plant gaat zitten wachten tot de dag voorbij is.

Dus ging ik vrijwel automatisch verder met het uitbreiden van onze stichting. Eigenlijk beschouwde ik dat als het opzetten van een nieuw bedrijf. Met de hulp en steun van lieve collega’s en vrienden hebben we iets opgebouwd waar we ontzettend trots op mogen zijn.

De laatste jaren probeer ik steeds meer afstand te nemen van de dagelijkse werkzaamheden van de stichting. In Nederland lukt dat inmiddels heel goed en ook in Israël gaat het steeds beter. De organisaties worden steeds minder afhankelijk van ons.

Helemaal loslaten zullen we natuurlijk nooit. Daarvoor is Gilat te veel met ons leven verweven. Maar mijn wens is wel om beide stichtingen zo te organiseren dat ze uiteindelijk vanuit de Verenigde Staten, waar onze zoon en schoondochter wonen, aangestuurd kunnen worden. Een professionele staf doet het dagelijkse werk en wij houden het overzicht.

Toen ik dit onlangs aan een vriend vertelde, keek hij me verbaasd aan.

“Maar wat ga je dan de komende zestig jaar doen?”

Daar moest ik even over nadenken.

“Allereerst opa zijn.”

Na het overlijden van Gilat had ik nooit kunnen bedenken dat er in mijn hart nog plaats zou zijn om zoveel van iemand te houden als we nu van onze kleinzoon doen. Het is een liefde die ik niet had zien aankomen en die ons leven op een heel bijzondere manier verrijkt.

“Maar opa zijn is toch geen dagtaak?” merkte mijn vriend op.

“De dag wil ik ook helemaal niet meer vol plannen!” antwoordde ik.

En misschien is dat wel het grootste verschil tussen mijn veertigste, vijftigste en zestigste.

Vroeger moest ik altijd iets. Er moest gewerkt worden, er moesten doelen worden bereikt, er moest iets worden opgebouwd. Stilzitten was geen optie.

Tegenwoordig hoeft dat allemaal niet meer.

Intussen heb ik nieuwe hobby’s ontdekt, zoals schrijven. En ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik ondernemend genoeg blijf. Als er morgen een nieuw idee opkomt, zakelijk of voor de stichting, zal ik waarschijnlijk de eerste zijn die enthousiast aan de slag gaat.

Maar het mooie is dat het niet meer hoeft.

Ik hoef niet meer iedere dag nuttig te zijn, niet meer voortdurend iets te bewijzen en al helemaal niet meer iedere minuut van mijn agenda vol te plannen.

Misschien is dat wel een van de mooiste voordelen van ouder worden: dat je steeds beter weet wat werkelijk belangrijk is.

Natuurlijk weet ik als geen ander dat het leven niet maakbaar is. Dat gezondheid en geluk geen vanzelfsprekendheden zijn en dat plannen zomaar kunnen veranderen.

Maar juist daarom heb ik, als alles een beetje gezond blijft, ontzettend veel zin in de komende tien jaar.

En wie weet wat voor mooie verrassingen er nog op mijn pad komen.

Zestig worden? Ik vind het eigenlijk een prachtig vooruitzicht. Want ouder worden is geen vanzelfsprekendheid, maar een voorrecht.


cover: Talma Joachimsthal

Over Jair Eisenmann 108 Artikelen
Jair Eisenmann is echtgenoot, vader en grootvader. Hij is geboren en getogen in Amsterdam. Jair is ondernemer in de farmaceutische industrie. Binnen joods Amsterdam heeft hij in vele besturen gezeten onder andere bestuur NIHS en hij is medeoprichter van AMOS. Hij was jarenlang actief in de Amsterdamse politiek als deelraadslid van de VVD en later als vice voorzitter VVD Amsterdam. Jair was vooral medeoprichter, en nu voorzitter, van de Stichting Gilat die theatervoorstellingen organiseert in kinderziekenhuizen in Nederland, Curaçao een Israël. Sinds 2021 woont hij in Jeroesalajim.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*