Tijd. Ruimte. Aandacht.

Met de tennisrackets in de achterbak reed ik over de Amstelveenseweg.

Vlak voor de oprit naar de A10 rijd ik op de tweede baan rechts, zodat ik rechtdoor kan richting Amstelveen. Nog geen vijftig meter voor het viaduct blijken die twee rijbanen afgesloten en wijst een verlichte pijl de oprit op. Ik schrik me rot.

Er is geen andere optie. De auto’s voor me maken de bocht de oprit op. Ik weet dat ik de verkeerde kant op ga: de A10-West richting Zaandam.

Geen keuze dus, wel ergernis dat de gemeente de automobilist voor zo’n onverwachte afsluiting plaatst.

Ik neem de eerste afslag en kom terecht op een bedrijventerrein bij Slotervaart. Geen idee hoe ik vanaf hier op de Van der Boechhorststraat kom. Ik parkeer en neem de tijd om uit te zoeken welke route me alsnog naar het tennispark brengt.

Ik zucht diep maar realiseer me dat ik het adagium van een Amerikaanse vriend in ieder geval deels heb opgevolgd. Hij zei ooit tegen me:

Better an hour early than a minute late.

Absurd, dacht ik toen. Er zijn weinig situaties waarin je niet een minuutje te laat kunt zijn. En een uur te vroeg? Wat een verspilling van tijd.

En toch houd ik me er enigszins aan. Want de winst zit niet in dat minuutje, maar in de stress die je voorkomt. Er kan altijd iets onverwachts gebeuren. Zeker in Amsterdam. 

Nu was ik een half uur later dan gepland, maar nog altijd ruim op tijd om mijn tennismaatjes te begroeten. Zonder stress, met een glimlach op mijn gezicht. Tijd maakte ruimte en zorgde voor aandacht voor wat er werkelijk toe doet.

Ik heb er nog een.

Do it when it pops up, not when it piles up.

Ook van een Amerikaanse vriend, wiens vader de goeroe was van het timemanagement.*

Deze regel werkt vooral achter de computer. Er komt van alles op mijn bureau. Alles wat ik binnen twee minuten kan doen, werk ik meteen af. Anders leidt het me te veel af van de taak waarmee ik bezig ben.

Het wordt ook wel de ’twee-minuten-regel’ genoemd. Het werkt, ook bij al die huishoudelijke klusjes. Doe het meteen, anders blijft in je hoofd rondzingen: dit moet nog gebeuren.

Halfuur

De laatste leerde ik onlangs tijdens een werksessie over de obstakels om iets nieuws te beginnen. De workshopgever zei: “Begin met iets: inlezen, wat opzoeken, gereedmaken. Besteed er elke dag een halfuurtje aan.” Dan wijst het zich vanzelf uit of het iets is waar je energie van krijgt of toch niet bij je past.

Deze dertig-minuten-hint blijkt heel bruikbaar. In een brainstormsessie ontstond het idee voor deze rubriek: Perspectiefjes.

Korte cursiefjes over alledaagse onderwerpen, bekeken vanuit verschillende, soms verrassende, perspectieven. Want niets is wat het op het eerste gezicht lijkt. Elke perspectiefsprong kan inzicht opleveren: soms meteen, soms pas veel later.

Wie kent nog een gezegde over tijd dat je helpt ruimte te maken voor wat er echt toe doet?

* Zie: How to Get Control of Your Time and Your Life van Alan Lakein

coverontwerp Bloom (mbv AI)