Als iemand mijn opa ooit op de sjofar heeft horen blazen, dan zal hij dat zijn hele leven niet vergeten. Met de drie hoofdtonen blies hij ieder jaar zijn longen mee naar buiten door de sjofar heen. Langzaam liep hij rood aan, nadat de gemeenschap eerst zijn broches aanhoorde en het gebed daaraan voorafgaand. Dat op zich al was een belevenis. Mijn grootvader zette zich voor tweehonderd procent in voor het wel en wee van … [Lees verder]
Theoloog en kenner van het vroege Jodendom Eric Ottenheijm bezoekt in Jeruzalem een congres Joodse Studies en komt terecht in een charedische (of ultra-orthodoxe) wijk. Als een antropoloog kijkt hij zijn ogen uit in dit reisverslag. Op weg naar Jeruzalem is mijn grootste zorg dit keer Schiphol. Maar buiten de bizar lange incheck procedure gaat het verder gelukkig goed, zelfs de koffer arriveert normaal. Het is vroeg in de ochtend, vanaf twee uur ‘s ochtends was … [Lees verder]
MIjn achterneef Izak Grossfeld uit Wenen, oorspronkelijk uit Krakau, overleefde net als mijn vader Auschwitz en Mauthausen. Hij stond op Schindler’s List. Ietsje (zoals we Izak noemden) en mijn vader deelden een woning in een Displaced Person Camp in Bindermichl, vlakbij Linz, ongeveer 15 kilometer van Mauthausen, Oostenrijk. Ietsje studeerde af in Wenen als farmacoloog. Hij kreeg een baan in Hilversum bij Brocades en woonde in de jaren vijftig gedurende enige tijd bij ons in huis. … [Lees verder]
Mijn buurjongetje Flipje Winnik was mijn beste vriendje. Flipje was twee maanden ouder, ik woonde op nr. 42A en hij op nr. 34. Er zat een kerk tussen onze huizen in. Wij woonden in de Henri Polaklaan, naar men beweert de mooiste straat van Amsterdam. Wij woonden in het hoekhuis precies tegenover de hoofdingang van Artis. Artis was mijn tuin. Ik was er iedere dag. Ik haalde de papegaaien uit het vogelhuis. De ara’s zaten … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick