Vorige week eindigde Ava’s brief met: “Uit de speakers klonk La yiddishe mama van Aznavour.” Deze week gaat de brief verder en zien we hoe Ava door het lint gaat in het bijzijn van haar kinderen. Ze moet denken aan de dag waarop haar Joodse grootmoeder net was overleden en ze haar vader probeerde te troosten. Maar hoe troost je iemand die niet huilt? Ze volgt haar vader naar zijn werkkamer. Ik bleef staan en … [Lees verder]
Tamara en ik besloten onze vakantie in Israël door te brengen. Omdat we niet tevreden waren met ons hotel verkasten we naar de Four Seasons in Natanja. We kregen een kamer op de veertiende verdieping. Het werd Jom kipoer. Er was sjoel in het gebouw. De Kol Nidrei dienst was prachtig. De volgende morgen was er na het Moesaf-gebed een lange pauze. Tamara was met de baby aan het wandelen. Plotseling zag ze veel militair verkeer … [Lees verder]
Lieve Dochters, Het is bijna Jom kipoer en ik wil zo graag dat jullie weten dat ik het zo hard probeerde voor te zijn. Toch lukte het dit bewogen jaar vaker niet dan wel. Dat spijt me. Jullie moeder schreeuwt. Ik gil en gooi. Ik gooi met dingen en met deuren en roep dan dat ik ga. ‘Weg uit dit k*tdorp.’ Kleng! En weer een glas aan diggelen. Het gaat sneller dan ik. ‘Er komt … [Lees verder]
Ik was vanavond onderweg naar mijn plekje bij de oude vuurtoren. Ik had jullie in bed gelegd, papa las nog een verhaaltje voor en ik stampte stevig door. Zo schakel ik. Van moeder naar artiest, van huishoudster naar minnares. Ik stiefel door als een bezetene tot ik het zweet voel op mijn voorhoofd en buiten adem ben. De metalen constructie staat aan het eind van een smal dijkje en kijkt uit over het spiegelgladde IJsselmeer. … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick