Op sociale media zag ik een uitnodiging voor een dialoogavond met Deel de Duif. Het woord vrede in het logo trok direct mijn aandacht.
“Dit zou iets voor mijn zoon kunnen zijn”, dacht ik. Het was in deze tijd niet makkelijk om een joodse student te zijn. Misschien zou het goed voor hem zijn om moslims te ontmoeten en met hen te praten in een setting waarin je je veilig voelt en waarin de wens bestaat om te luisteren.
Ik stuurde hem een screenshot en hij antwoordde meteen: “Klinkt geweldig!” Dus ik zette ons allebei op de lijst en vergat het weer. Toen de avond naderde, stuurde ik hem een herinnering. “Oh nee, ik kan niet, ik moet werken”, schreef hij terug. Ik was teleurgesteld en stond op het punt af te zeggen, toen het tot me doordrong dat misschien ík degene was die behoefte had aan een veilige plek om met joden en moslims samen te zijn en te praten over wat ons bindt en scheidt.
Vredeslogo
Het volgen van het dagelijkse nieuws is een belangrijk en zwaar onderdeel van mijn leven geworden. Het idee, en de behoefte, om mensen te voelen en te ervaren die samen willen komen onder een vredeslogo voelde sterk en echt. Dus ging ik.
Toen ik naar de ingang liep en de traditionele islamitische hoofdbedekking zag, kwam er een golf van emotie in mijn borst op. Het nieuws gaat alleen maar over wij en zij, over de scheiding, de kloof tussen ons. En hier kwamen we samen om een ruimte te delen. Mijn ogen werden vochtig en op dat moment besefte ik hoe belangrijk het was dat ik was gekomen. Het voelde als een tegengif voor alles wat er nu in ons leven speelt.
De groep jongvolwassenen werd groter, en ook het aantal hoofdbedekkingen nam toe. Ik merkte meteen de verandering in mezelf: ik zag een groep en mijn hoofd nam het over. Zij en ik, misschien wel tegenover elkaar? Ik schudde mijn hoofd om mijn gedachten te verjagen en besefte nogmaals hoe belangrijk het was dat ik was gekomen.
We zaten aan tafel, drie joden en drie moslims. Mensen.
We glimlachten, praatten, luisterden en, zoals het programma ons uitnodigde, gingen we dieper in op onze gedachten en gesprekken. Waar is thuis? Voel ik me veilig? Verandert Nederland? Ben ik ooit gediscrimineerd?
Het voelde alsof ik een injectie hoop had gekregen
Dit werd een bijzonder moment, waarin we ervaringen met discriminatie met elkaar vergeleken. Het herkennen, het weten hoe dat voelt, en beseffen met welke uitdagingen wij allemaal te maken hebben in deze moeilijke tijd.
Mensen die met mensen praten, rond een tafel, met eten, in een veilige setting waarin we onze verschillen kennen, maar hier zijn om onze overeenkomsten te vinden.
Toen ik wegging, voelde het alsof ik een injectie hoop had gekregen, een tegengif voor het leven op dit moment. De volgende dag vertelde ik het verhaal aan twee vrienden. Ook zij waren onder de indruk en geraakt.
Deel de Duif: sterk genoeg om ver weg te vliegen en toch vindt ze elke keer de weg terug naar huis.
Info over Deel de Duif
Insta: https://www.instagram.com/deeldeduif/
Website: https://deeldeduif.nl/
Dinsdag 6 oktober besteedt EenVandaag om 18:30 uur aandacht aan deze bijeenkomst van Deel de Duif.
cover: Amsterdam, OBA De Hallen, 1 oktober 2026, foto Bloom
Thanks Mati for your sharing. I understand your feelings as a minority in a predominately Moslim gathering, yet this is the wisest lesson to feel how other minorities may feel in similar situations. Glad to see new generations partaking in dialogue as I have done since the 1970’s with my Palestinian students in Jerusalem and here in the Netherlands with Syrian refugees. As small as it may seem keep “sharing the dove” who we may all wake up to one day as having brought us together to live in peace and harmony – Sid Bachrach