Mijn vrouw Tali en ik hebben niet altijd dezelfde smaak, misschien bijna nooit. Zo hou ik van sport kijken in het bijzonder van voetbal en zij niet. Zij houdt van Belgische series waar ik niet aan begin. Zij houdt van winkelen, ik niet en ga zo maar door. Een ding hebben we gemeen, de muziek, we houden van dezelfde muziek eigenlijk al dertig jaar. We houden van chassidische muziek, of het nou vrolijke of langzame … [Lees verder]
De spanning is weg, we kunnen in alle rust zonder ons teveel op te winden naar de eindstrijd kijken tussen Engeland en Spanje. Dat is nu, in 1995 maakte ik een spannender avontuur mee. Toen ik zestien jaar was, woonde ik op het Stadionplein vlakbij het Olympisch Stadion. Ik kende de portier, ik had een valse perskaart en bezocht alle internationale wedstrijden. In De Meer ben ik nooit geweest. Mijn vader was ook geen voetbalfan. … [Lees verder]
Het markeren van groepen is zo oud als de mensheid. Of het met inkt of een mes gebeurt is niet relevant. Of het nu gaat over godsdienstige voorschriften, etnische overweging, stamverbanden of groepen van misdadigers maakt ook niet uit. Besnijdenis wordt aangetroffen over de hele wereld en is beslist geen unieke aanduiding van Joden. Sommige groepen offerden het verste kootje van hun pink op om te laten zien ‘dat ze er bij hoorden’ (de Italiaanse … [Lees verder]
Mijn ouders woonden de laatste zeventien jaar van hun leven in Jeruzalem. Zij liggen begraven op Har Hamenoechot. Het is een schitterende begraafplaats. Inmiddels uitgegroeid tot een kleine stad, immens groot. Verdeeld in vele secties, waaronder een deel waar Chassidische Joden liggen, Asjkenasische of Sefardische. Er worden nu ook gebouwen neergezet waarin de overledenen boven elkaar in de muur worden geschoven. Met een kleine Matseiwa wordt het graf bedekt. Mijn ouders liggen op sectie 9. … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick