Soms gebeuren er dingen zo recht voor je ogen, zo onverwacht mooi, dat je ze wel moet opschrijven. Zoals jullie misschien weten, rijd ik niet in Israël. Voor alles buiten de stad heb ik daarom een vaste taxichauffeur: Asaf. Een lieve, betrouwbare man. En als hij niet kan, komt zijn vader voor hem in de plaats. Aan die vader zie je meteen: afkomstig uit een beschaafde, warme familie. Afgelopen week was ik een paar dagen … [Lees verder]
Afgelopen week was ik bij de opticien. Meestal ben ik zo iemand die de eerste bril die ik zie – lees: die mijn vrouw uitkiest – direct goedkeurt. Geduld heb ik er niet voor. Winkelen doe ik sowieso niet graag; in principe wordt alles online besteld. De enige inspanning die dan nog rest, is passen. Uitzonderingen zijn pakken en brillen. De eigenaar stond erop dat mijn ogen eerst gemeten moesten worden, dus moest ik een … [Lees verder]
Voor het eerst sinds twaalf jaar zijn er geen gijzelaars meer in Gaza, levend noch dood. Als dat echt tot je doordringt, begrijp je niet hoe Israël zich al die jaren, vooral voor 7 oktober, zo terughoudend heeft kunnen opstellen. Volgens de Joodse traditie is een gesneuvelde of vermoorde gijzelaar net zo belangrijk als een levende. Dat bleek ook de afgelopen weken. Om fase twee van het vredesakkoord in te gaan, moest de Rafah-grens open. … [Lees verder]
Mensen herkennen is nooit mijn sterkste kant geweest, en eerlijk gezegd wordt dat met de jaren alleen maar slechter. De sjoel waar ik dagelijks kom, ligt midden in het hotelgebied van Jeruzalem. Dat betekent een constante stoet toeristen, voorbijgangers en tijdelijke gezichten. Wanneer mensen mij aankijken bij binnenkomst, probeer ik bewust vriendelijk te zijn, ook als ik geen idee heb wie ze zijn. Vaak komt de herkenning pas zodra ik met iemand begin te praten. … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick