Mijn Israëlische vriend Oved brieste van woede toen het over de kansen van Benjamin Netanyahu ging om aan de macht te blijven. ‘Bibi heeft ons land kapotgemaakt, onnodige oorlogen gevoerd en het dagelijks leven onmogelijk duur gemaakt. Ik heb altijd Likud gestemd. Nu niet. Ik ken veel mensen die Likud de rug toekeren. Misschien stem ik op Yashar, de nieuwe partij van de ex-chef-staf Eisenkot.’
Terwijl er bij een stembureau in Ramat Hasharon een lange rij stond, sprak ik bij een stand van Likud met Niki. Ik opperde het idee dat het goed voor Israël zou zijn te stoppen met het stichten van nederzettingen op de westelijke oever van de Jordaan. Zou ze kunnen berusten in een Palestijnse staat naast Israël? Nili barstte los. ‘Wij van Likud zijn heel sterk. We zullen winnen. Van de wereld trekken we ons niets aan. We stichten nederzettingen omdat het ons land is. Als de Palestijnen ons er niet willen hebben, is dat hun keus. Dan hoepelen ze maar op. We zullen ze wel een handje helpen.’
De Palestijnse problematiek is via de stembus in een ander jasje krachtig de Israëlische politiek binnengeslopen. De grote historische verrassing van 27 oktober is de massale opkomst van de Israëlische Arabieren. Netanyahu onderkende het ‘gevaar’ en riep de Joodse kiezers op in groten getale te gaan stemmen. Het heeft niet geholpen. Op het moment van schrijven is slechts 66 procent van de stemmen geteld en is het politieke landschap nog niet uitgekristalliseerd. Duidelijk is wel dat de twee Arabische partijen op maximaal 18 zetels in het 120 zetels tellende Israëlische parlement uitkomen. Likud is weliswaar de grootste partij gebleven, maar komt zelfs met steun van enkele religieuze partijen zetels tekort om een parlementaire meerderheid van 61 stemmen te vormen. Aan het hoofd van Yashar staat Eisenkot voor hetzelfde probleem.
Kenmerkend voor de Israëlische politieke cultuur hebben Netanyahu zowel als Eisenkot het aangaan van een coalitie met niet-zionistische partijen uitgesloten. Door deze door angst ingegeven stellingname is er een patstelling ontstaan tussen Yashar en Likud. Eisenkot noch Netanyahu kan een werkzame coalitie vormen. Een minderheidskabinet of nieuwe verkiezingen? Dat zijn de opties, tenzij Eisenkot onder druk van de Democraten in zijn blok de gordiaanse knoop doorhakt en een coalitie aangaat met een of beide Arabische partijen. Yoram Golan, de leider van de Democraten, heeft zich onmiddellijk uitgesproken voor deze optie en eraan toegevoegd voor een Palestijnse staat naast Israël te zijn.
Mansour Abbas en Yosuf Jabareen, leiders van de twee Arabische partijen, zeggen dat de Israëlische Arabieren nooit als zionisten kunnen worden beschouwd. Zij staan op gelijke rechten voor de Israëlische Arabier in de Israëlische maatschappij en bepleiten de stichting van een Palestijnse staat naast Israël. De Israëlische Arabieren (Palestijnen) protesteerden in de stembus tegen allerlei vormen van discriminatie, tegen het religieus gemotiveerde zionistische geweld tegen de Palestijnen op de westelijke oever van de Jordaan en in Gaza. Ze gingen massaal naar de stembus om zich samen met Joodse partijen te bevrijden van de gesels van Netanyahu en geestverwanten. Missie geslaagd? Hangt af van de politieke moed van Eisenkot en consorten en natuurlijk ook van de definitieve uitslag van de verkiezingen donderdag laat.
Yes, you are correct Salomon it all depends on the courage of Eisenkot to break the barrier against working together with Israel’s Arab citizens. My hope and prayers rise watching the youth who are demonstrating in the streets of Tel Aviv, Jerusalem and Haifa calling for the 67 seat Mandate, the opposition and the Arab parties joint amount of Knesset seats. It has taken a long time since we welcomed Anwar Sadat to Jerusalem in 1977 and many demonstrations of Peace Now in the 1970’s and 80’s. In Dutch is said Hoop doet Leven. Hope and pray that reconciliation and peace may come.
U weet inmiddels natuurlijk ook wel:
De Shin Bet (Israëlische veiligheidsdienst) en mogelijk ook de Mossad, onderzoeken de verdenking dat buitenlandse entiteiten, mogelijk inclusief Qatar en Turkije, grote sommen geld naar Israël hebben gesluisd om de stemresultaten in Arabische gemeenschappen te beïnvloeden. Er lopen momenteel onderzoeken naar omkoping en onregelmatigheden in bijv. de stad Rahat in de Negev. Dit volgt op een richtlijn van rechter Noam Sohlberg, voorzitter van de Centrale Kiescommissie, om vermoedelijke buitenlandse financiering en verkiezingsfraude te onderzoeken.
From Ynetnews: (Ydiot Zichronot):
Solberg Alongside Zini: ‘I Say With Full Responsibility – Knesset Elections Were Conducted Properly’
Central Elections Committee Chairman Justice Noam Solberg clarified that ’the elections to the 26th Knesset were conducted properly.’ The statement, made by Solberg alongside Shin Bet Chief David Zini and Attorney General Gali Baharav-Miara, was delivered amid suspicions of Qatar’s attempt to influence the Knesset elections. According to Solberg: ‘The election results reflect the will of the voters. Any irregularities that exist are being examined these days. Our position is that even if the suspicions are confirmed, this does not detract from the integrity of the election process and the election results as a whole. The claim that the evidence before us may undermine the election results as a whole is incorrect.’
(Amir Ettinger)
Beste Eva, zou je je reacties in het Nederlands willen vertalen? Dank vast!
Er hebben trouwens ook linkse Joden, die meenden dat ze de Israelische-Arabische kiezers een handje moesten helpen, (als bondgenoten van het Change-blok) op Ra’am gestemd.
Een vraag bij volgende zinnen: „Mansour Abbas en Yosuf Jabareen, leiders van de twee Arabische partijen, zeggen dat de Israëlische Arabieren nooit als zionisten kunnen worden beschouwd. Zij staan op gelijke rechten voor de Israëlische Arabier in de Israëlische maatschappij en bepleiten de stichting van een Palestijnse staat naast Israël.“
Dit klink in mijn oren als uiterst tegenstrijdig: Zionisme was bij mijn weten nooit als streven naar een land zonder Arabieren bedoeld, wellicht alleen bij uiterst fanatieke Joden. Het belangrijkste was van het begin af aan de garantie, dat Jodinnen en Joden altijd de israelische nationaliteit zouden kunnen verwerven! Dát was de leer uit twee millennia vervolging. Welke Arabieren kunnen met dat principe niet leven? Natuurlijk zou dit inhoudelijke fundament van de staat Israel bij een Arabische bevolkingsmeerderheid moeilijk kunnen worden. Maar er is in de verste verte geen sprake van een Arabische meerderheid, tenminste wanneer de Palestijnse ‚vluchtelingen‘ (aanhalingstekens vanwege de tweede en derde generatie!) bereid zouden zijn, in andere Arabisch-talige landen een toekomst op te bouwen, zoals de Duitstalige vluchtelingen uit Sudetenland, Oost-Pruisen en Silezië dat na mei 1945 hebben gedaan (nee, dat waren niet allemaal Nazis, het was een voor allen geldend besluit van de geallieerden). Gelijke politieke en burgerlijke rechten hebben in Israel de Arabieren vanaf 1948! Wat bedoelen Mansour Abbas en Yosuf Jabareen eigenlijk? Als zij zichzelf niet als burgers van het zionistische Israel beschouwen, wat doen ze dan in de Israelische politiek? Dan zou men ze het recht op deelname aan verkiezingen kunnen en moeten ontzeggen! En overigens zou niemand iets tegen een Palestijnse staat nast Israel hebben, als daar de gelijke burgerrechten voor Joodse inwoners (zoals de op het ogeblik ‚kolonisten‘ genoemde Joden) zouden worden gegarandeerd!
Central Elections Committee Chairman Justice Noam Solberg clarified that ’the elections to the 26th Knesset were conducted properly.’ The statement, made by Solberg alongside Shin Bet Chief David Zini and Attorney General Gali Baharav-Miara, was delivered amid suspicions of Qatar’s attempt to influence the Knesset elections. According to Solberg: ‘The election results reflect the will of the voters. Any irregularities that exist are being examined these days. Our position is that even if the suspicions are confirmed, this does not detract from the integrity of the election process and the election results as a whole. The claim that the evidence before us may undermine the election results as a whole is incorrect.’
(Amir Ettinger)