Netanyahu in de voetsporen van Trump op oorlogspad

Salomon Bouman, illustratie Françoise Nick

Op hun tv-schermen hebben de Israeli’s, evenals kijkers elders, de misère kunnen zien en misschien ook gevoeld van twee miljoen Palestijnen in ondergelopen tenten in Gaza. 

Was het toeval dat Israël juist toen de zware regens aanhielden besloot tien NGO’s voorlopig te verbieden menslievende hulp aan de Palestijnse bevolking te verstrekken? 

Om dit belangrijke werk te kunnen voortzetten moeten de NGO’s aan de Israelische autoriteiten lijsten overleggen van hun medewerkers in Gaza. Daar, zo gaat het argument, zouden wellicht Hamasleden en -aanhangers bij kunnen zitten.

Wat kunnen we van dit internationaal aangevochten Israelische besluit leren? Mijn conclusie is dat Israël zich niets aantrekt van de internationale kritiek en een rationele oplossing van het Palestijnse vraagstuk uit de weg gaat. 

Het leek er even op dat het uit twintig-punten bestaande vredesplan van de Amerikaanse president Donald Trump, weliswaar in slakkentempo, zou voorzien in Palestijnse onafhankelijkheid. 

De tegen het internationale recht ingaande ontvoering van Maduro, de president van Venezuela op last van Trump, is een zwarte dag voor de hoop op Palestijnse onafhankelijkheid. 

Tegelijkertijd is het een bonus voor Benjamin Netanyahu’s aspiraties de westelijke oever van de Jordaan, Judea en Samaria, formeel in te lijven.

In het voetspoor van Trump, die zich bevoegd acht Zuid-Amerika binnen de Amerikaanse invloedssfeer te brengen, heeft Netanyahu gezegd dat Israël oppermachtig is in het luchtruim in het Midden-Oosten. 

Trump bedreigde Maduro voordat zijn luchtmacht toesloeg. Netanyahoe waarschuwt de Ayatollah’s in Teheran dat zijn land de herbouw van het ballistisch raketarsenaal niet zal toleren. 

Spelen Trump en Netanyahoe ten aanzien van Iran onder een hoedje? De Amerikaan heeft het schrikbewind in Teheran gewaarschuwd: wanneer er bij het grote, landelijke protest tegen het regime van de Ayatollah’s veel doden vallen, zullen de Verenigde Staten in Iran interveniëren. Trump en Netanyahu hebben hetzelfde doel voor ogen: het ten val brengen van de opperste leider van het Iraanse regime Ayatollah Khamenei.

Heeft Netanyahu tijdens zijn bezoek aan Trump in Mar-a-Lago in Florida toestemming van Trump gekregen Iran aan te vallen?

Er staat voor Israël en de Palestijnen veel op het spel. Tijdelijke of zelfs langdurige uitschakeling van Irans raketmacht geeft Netanyahu vrij spel de ruggengraat van het Palestijns nationalisme te breken. Hamas, Hezbollah en waarschijnlijk ook Iran hebben hun slagkracht verloren om Israëls annexatiedrang te ondermijnen terwijl de Soenni-Arabische wereld wegkijkt.

Met de ontvoering van de president van Venezuela heeft Trump zijn kansen om ooit de Nobel Vredesprijs te krijgen wel verspeeld. Bovendien zal hij die eer niet meer opstrijken met zijn vredesplan voor het Midden-Oosten want de vooruitzichten dat dit plan vruchten afwerpt zijn klein, zo niet nihil. Dat betekent dat Israël noch de Palestijnen de smaak van vrede zullen proeven.


cover illustratie Françoise Nick

Over Salomon Bouman 220 Artikelen
Salomon Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University in Baltimore, VS. Hij heeft lang in Israël gewoond en werkte daar 37 jaar als correspondent, onder andere voor NRC-Handelsblad. Zijn zoon en dochter en zijn kleinkinderen wonen nog steeds in Israël. Tegenwoordig schrijft hij columns en boeken. Van zijn hand verschenen Israël tussen hoop en vrees (Amsterdam University Press) en Ontmoeting en misverstand (Amphora Books).

3 Comments

  1. Een typische afgezaagde inmiddels overbekende anti Netanyahu regering linkse oppervlakkige reactie van Bouman. Deze man had jaren geleden nog enig geopolitiek inzicht. Helaas is Bouman nu ziende blind en horende doof. Let eens op hoe verkleurd en gekleurd einde van zijn column: Vergelijkt en benoemd Israël??? (niet meer uitleg) en relatie noemt dan Palestijnen. Bouman voegt w.m.b. ook niets toe.

  2. Dank Salomon Bouman. Helemaal eens met de analyse.
    En beste reageerders, het gaat hier natuurlijk helemaal niet om méningen maar om de kale feiten: de VS vindt het al sinds WOII vanzelfsprekend om het internationale recht met voeten te treden, en militair, economisch en politiek in te grijpen in Azië, MO, Midden Amerika, Zuid Amerika…
    En is daar dan nog trots op ook. Nooit anders geweest trouwens. En denken dat ze ‘bevrijders’ zijn, ook dat nog. (Citaat Amerikaanse bezoeker Anne Frankhuis: “we liberated Auschwitz”. Ik bedoel maar.). Wijs mij een land aan waar na het militair, economisch en politiek ingrijpen door de VS in deze werelddelen een democratie met respect voor rechtstaat tot stand kwam!
    En dan zijn er dus nu werkelijk mensen die denken dat het oranje gevaarte vanaf zijn golfterrein in Florida zich daadwerkelijk bekommert om het welbevinden van volkeren waar ook ter wereld?

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*