tekening van vrouw met gele trui aan die haar handen voor haar hoofd slaat, met kringeltjes om haar hoofd; tegen blauwe achtergrond
non-fictie en biografieën

Sociaal psychiater Daniël van Dijk kijkt terug op zijn werk met uiterst verwarde mensen

“Bloed druipt van de schaar waarmee Geertje juist haar kwelgeest, haar buurvrouw, heeft neergestoken. Even later sirenes en politie. Geertje wordt gearresteerd.”  Bij de rechtszitting zegt ze: “Meeuwen waarschuwden mij dat de buurvrouw mij wilde vergiftigen… het was zelfverdediging.” Een forensisch psychiater licht toe dat Geertje die stemmen als realiteit ervaart. De rechter laat haar ter observatie opnemen. De diagnose weken later: therapieresistente schizofrenie, achterdocht, cannabis-verslaving en gebrekkige gewetensvorming. Een jaar later bezoekt Geertje met … [Lees verder]

Muziek

Daniël Belinfante herontdekt als componist

“Het is aanlokkelijk om je voor te stellen hoe de muziek zich had ontwikkeld als ze waren blijven leven. Ze waren zo vrij, zo bevlogen, zulke gepassioneerde musici en componisten.” In muziekcentrum Splendor, midden in de oude Jodenbuurt van Amsterdam, vond maandag 5 oktober jl. een pianorecital plaats met muziek van de ‘vergeten’ componist Daniël Belinfante. Belinfante werd in 1893 in Amsterdam geboren in een muzikaal gezin. Hij studeerde viool en piano, vermoedelijk bij zijn … [Lees verder]

non-fictie en biografieën

De rechtszaak die de Sefardische elite deed beven

Over parnassiem die zich rechters waanden, een hardnekkige koopman en de grenzen van de macht in het Amsterdam van de zeventiende eeuw. In het Amsterdam van de zeventiende eeuw had de Portugese gemeente haar zaken uitstekend georganiseerd. Er waren rabbijnen, een armenkas, een begraafplaats en een bestuur dat zich met vrijwel alles bemoeide. Dat bestuur heette het Mahamad.  De bestuurders waren de parnassiem. Zij waakten over de religieuze voorschriften, het onderwijs, de liefdadigheid en de … [Lees verder]

Theater

Bubales, poppentheater voor volwassenen

Ooit droomde ik ervan om poppenspeelster te worden. Toen ik 19 was, heb ik min of meer toevallig, tweeëneenhalve maand gewerkt bij het Tasmanian Puppet Theatre in Hobart, Australië. Ik hielp mee met het maken van handpoppen voor een nieuwe voorstelling. Tijdens de wekelijkse open dagen ontvingen we bezoekers met een marionet of handpop. Ik wist al dat ik goed was in het vertellen van verhalen aan kinderen, maar daar ervoer ik hoe bijzonder het is … [Lees verder]