‘De opdracht is nog niet volbracht, maar het zal gebeuren.’ Premier Benjamin Netanyahu doelde tijdens zijn herdenkingsrede maandag op de totale vernietiging van Hamas in Gaza of op het elimineren van alle Hamas-terroristen die op 7 oktober een massaslachting aanrichtten in het zuiden van Israël. Hij sprak in Jeruzalem bij een van de vele herdenkingen van die weerzinwekkende misdaad. Het zal wel geen toeval zijn dat de legerwoordvoerder maandag voor het eerst cijfers vrijgaf over de omvang van de penetratie van Hamas-terroristen vanuit Gaza in het zuiden van Israël. Het waren er volgens de legerwoordvoerder zesduizend, van wie er inmiddels vierduizend zijn gedood. Het zullen wel afgeronde cijfers zijn.
Ik luister iedere dag enkele malen naar het Israëlische nieuws via station Reshet Beth. Bijna iedere dag meldt deze zender uit naam van de legerwoordvoerder dat er bij luchtaanvallen en andere vormen van geweld leden van Hamas zijn gedood die betrokken waren bij de slachting op 7 oktober in de kiboetsim in Zuid-Israël. Luisterend naar Netanyahu begreep ik dat de wraakjacht op Hamas-terroristen doorgaat totdat allen zijn gedood. Misschien doelde Netanyahu zelfs op een grote militaire actie tegen het westelijke deel van Gaza om Hamas met geweld te ontwapenen als deze fundamentalistische islamitische organisatie dat niet zelf doet krachtens de termen van het bestand.
Israëls meedogenloze vernietigingsstrategie ontwapent geenszins de woede van de overlevenden van het drama in Gaza over het falen van de regering-Netanyahu om een inval van Hamas vanuit Gaza te verhinderen. Met algemene verkiezingen op 27 oktober in zicht woedt een fel debat over de schuldvraag van Netanyahu. Waarom heeft hij getolereerd dat Hamas miljoenen dollars in koffers uit Qatar kon opstrijken? Waarom heeft hij waarschuwingen uit Egypte en uit de Emiraten over een oorlogsdaad van Hamas genegeerd? Waarom weigert hij een nationale commissie van onderzoek in te stellen naar het gebeuren rond 7 oktober?
Tijdens de ceremonie in Jeruzalem werd de rede van Netanyahu onderbroken door een vader wiens zoon op 7 oktober werd vermoord. ‘Waarom faalde je erin ons te beschermen?’ klonk het in de stille ruimte. De wanhoopskreet van de vader tekende geen emotie op het gelaat van de Israëlische premier. Netanyahu bleef in zijn agressieve stemming. Hij waarschuwde Iran met een vernietigend Israëlisch antwoord mocht dat land het wagen Israël aan te vallen. Hij zei dat Israël in het Midden-Oosten niet alleen vecht tegen islamfundamentalisme, maar ook ter bescherming van landen als Frankrijk, Engeland en Holland die Israëls oorlog tegen Hamas wegens het grote aantal civiele doden bekritiseren. Tweemaal zei hij ‘Holland’.
Ik kreeg de indruk dat hij op het punt stond fel tegen Holland uit te varen, maar zich op het laatste moment bedacht. Hij heeft op dat moment waarschijnlijk gedacht aan de Nederlandse boycot van goederen uit nederzettingen in bezet gebied. Een onderwerp dat in Israël nogal de aandacht trekt omdat Nederland tot voor kort werd gerekend tot de landen die Israël goed gezind zijn. Een vriend verliezen, zo wordt de boycot in de Israëlische media uitgelegd, doet pijn, zeker als het om het eens zo sympathieke Nederland gaat.
Het zal en moet voor linkse Salomon Bouman een anti Netanyahu column zijn. De realiteit zal zijn dat de Israelische burgers weer voor Likoed en dus voor Netanyahu gaan kiezen. Zeker niet voor hun praalhans Holland.