Soms gebeuren er dingen zo recht voor je ogen, zo onverwacht mooi, dat je ze wel moet opschrijven. Zoals jullie misschien weten, rijd ik niet in Israël. Voor alles buiten de stad heb ik daarom een vaste taxichauffeur: Asaf. Een lieve, betrouwbare man. En als hij niet kan, komt zijn vader voor hem in de plaats. Aan die vader zie je meteen: afkomstig uit een beschaafde, warme familie. Afgelopen week was ik een paar dagen … [Lees verder]
Afgelopen week was ik bij de opticien. Meestal ben ik zo iemand die de eerste bril die ik zie – lees: die mijn vrouw uitkiest – direct goedkeurt. Geduld heb ik er niet voor. Winkelen doe ik sowieso niet graag; in principe wordt alles online besteld. De enige inspanning die dan nog rest, is passen. Uitzonderingen zijn pakken en brillen. De eigenaar stond erop dat mijn ogen eerst gemeten moesten worden, dus moest ik een … [Lees verder]
Elke vrijdagmiddag gaat de sjoel op slot. Vanaf 2 uur mogen er geen toeristen meer in. Want dan begint de Jewish holiday, zo staat op een bordje te lezen. Dat bordje moet de constante stroom bezoekers weerhouden om de binnenplaats op te lopen van de Paradesi-synagoge, een topattractie in Fort Kochi in Zuid-India waar ik ben neergestreken. Deze Sefardische synagoge* uit de zestiende eeuw is een niet-te-missen-attractie in elke toeristengids. Aan de buitenkant is het … [Lees verder]
Weer mag ik de kaarsen aansteken. De beheerder, een vriendelijke moslim (“al twee generaties zorgen wij voor deze sjoel”) moet ik er wel aan herinneren. Dan komt hij snel aanlopen met twee setjes waxinelichtjes. Er komt vast nog wel een vrouw binnenlopen, vermoedt hij. Die komen er, en wel in een groot gezelschap Israëlische toeristen. Voor de kaarsen hebben ze geen tijd. Ze gaan snel achter gids de synagoge binnen, luid sprekend. Sommigen willen hun … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick