Verhalen

Het personeel had het gezien

Toen ik de vorige keer in Amsterdam was, kwam een bekende naar me toe met de vraag: “Wat moet ik doen om in je stukjes te komen?” Lachend antwoordde ik: “Een grote cheque voor de stichting.” * Maar eerlijk gezegd moest ik hem een echt antwoord schuldig blijven. Gisteravond vloog ik terug naar huis vanuit de VS. Vanuit Chicago vliegt EL AL niet rechtstreeks dus we namen zo’n generieke Amerikaanse luchtvaartmaatschappij. Prima. Ze brengen je … [Lees verder]

Verhalen

In Israël ben je zomaar familie

Soms gebeuren er dingen zo recht voor je ogen, zo onverwacht mooi, dat je ze wel moet opschrijven. Zoals jullie misschien weten, rijd ik niet in Israël. Voor alles buiten de stad heb ik daarom een vaste taxichauffeur: Asaf. Een lieve, betrouwbare man. En als hij niet kan, komt zijn vader voor hem in de plaats. Aan die vader zie je meteen: afkomstig uit een beschaafde, warme familie. Afgelopen week was ik een paar dagen … [Lees verder]

Verhalen

Opticien als sociale ontmoetingsplek

Afgelopen week was ik bij de opticien. Meestal ben ik zo iemand die de eerste bril die ik zie – lees: die mijn vrouw uitkiest – direct goedkeurt. Geduld heb ik er niet voor. Winkelen doe ik sowieso niet graag; in principe wordt alles online besteld. De enige inspanning die dan nog rest, is passen. Uitzonderingen zijn pakken en brillen. De eigenaar stond erop dat mijn ogen eerst gemeten moesten worden, dus moest ik een … [Lees verder]

Verhalen

Rabbijn op de binnenplaats

Elke vrijdagmiddag gaat de sjoel op slot. Vanaf 2 uur mogen er geen toeristen meer in. Want dan begint de Jewish holiday, zo staat op een bordje te lezen. Dat bordje moet de constante stroom bezoekers weerhouden om de binnenplaats op te lopen van de Paradesi-synagoge, een topattractie in Fort Kochi in Zuid-India waar ik ben neergestreken. Deze Sefardische synagoge* uit de zestiende eeuw is een niet-te-missen-attractie in elke toeristengids. Aan de buitenkant is het … [Lees verder]