Vanochtend was ik in sjoel. Er liep een man langs me heen en ik dacht bij mezelf: die ken ik. Plots wist ik het weer. Negen jaar geleden was hij ceremoniemeester bij een van de mooiste evenementen die ik ooit heb meegemaakt – de graduation van onze zoon Moishi aan de Yeshiva University in New York. Ik moest even glimlachen, trots dat ik hem herkende. Hij dacht dat ik hem uitlachte, en zoals veel mannen … [Lees verder]
Ze kwam met twee grote tassen de lift van het ziekenhuis binnen. Ze leek zeker eind tachtig, misschien ouder. Haar uiterlijk verraadde dat ze zo uit de Geula/Mea Shearim-buurt kwam: een hoofddoek om haar hoofd, een vriendelijk en zacht gezicht. Het ziekenhuispersoneel in de lift leek haar te kennen en knikte haar liefdevol toe. Toen we de lift uit moesten, wilde ze zuchtend haar tassen oppakken. “Zal ik u even helpen? Waar moet u naartoe?” … [Lees verder]
Gedurende mijn hele leven staat Israël centraal. Vroeger gingen we ieder jaar met mijn ouders op vakantie naar Israël en het grootste deel van onze directe familie woonde er. Ook na mijn huwelijk bleef die band bestaan, mede omdat mijn vrouw ook een grote familie heeft in Israël. Toch heb ik nooit de behoefte gevoeld om zelf in Israël te wonen. Ik vond het zelfs aanmatigend om mezelf zionist te noemen, omdat ik altijd dacht … [Lees verder]
Toen we acht jaar geleden onze flat in Jeruzalem kochten, was het appartement volledig leeg. Bij wijze van spreken stonden alleen de vier muren er. Maar midden in het appartement, op een vreemde plek, stond een rare kamer met enorm dikke muren. “Wat is dit?” vroeg ik naïef. “Kunnen we dit onooglijke ding afbreken?” De aannemer keek me geschrokken aan: “Dat is de Maamad. Daar mag je absoluut niet aankomen.” Een Maamad, zo bleek, is … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick