Gisterochtend kwam een man naast me zitten in sjoel. Hij knikte alsof hij me kende. De laatste jaren heb ik een soort verdedigingsmechanisme opgebouwd: ik doe alsof ik iedereen herken, ook als dat niet zo is. Probleem is dat ik steeds minder goed word in het echt herkennen van mensen. Meestal begin ik dan gewoon te praten – en ergens tijdens het gesprek weet ik het dan meestal wel weer. Maar dit keer lukte dat … [Lees verder]
Onder de planken Wat ik daar zocht in het zand onder de school wist ik niet, maar het was er rustig en voelde veilig. Dat het vreemd was dat ik daar alleen verstopt zat in de kruipruimte onder mijn klas, drong pas veel later tot me door. De planken van de vloer boven me zaten vol knoesten, de aanhechtingen van takken toen de plank nog een boom was. In deze roman, deels gebaseerd op eigen … [Lees verder]
In een reactie op een stuk van Jaïr Stranders schrijft Theo Brand: “Joods-zionistische Nederlanders zouden naar mijn smaak meer moeten denken in mogelijkheden. Toon in vredesnaam respect voor wie zich sterk maakt voor gerechtigheid, vaak tegen de klippen op.”* Waarom hij besluit Stranders te attaqueren is behoorlijk verbazingwekkend. Allereerst omdat het stuk van Stranders nogal universeel is van stijl. Vooral in de vragende vorm en met disclaimers als ‘aan alle zijden van het politieke spectrum’. … [Lees verder]
Monne de Miranda (1875-1942) was van 1919 tot 1939 de eerste joodse SDAP-wethouder van Amsterdam. Deze befaamde wethouder dreigde in de vergetelheid te raken. Zelfs zijn portret verdween in het depot van het Amsterdam museum. Een groepje joodse vrouwen, waaronder ikzelf, voerde actie om het schilderij terug te brengen naar het stadhuis. In de vorige aflevering: Hoe Monne de Miranda terugkeerde in het stadhuis van Amsterdam leest u meer over De Miranda en het groepje … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick