Feuilleton

Af en toe gaf ik het juiste antwoord op zo’n vraag, wat hij dan nauwelijks kon verkroppen. Ik las de minachting in zijn ogen als hij me aankeek en voor zichzelf volhield dat zijn eigen kind superieur was aan mij, aan ons. Dat was wat ik in zijn ogen las, in zijn stem hoorde: wij, met ons gedrag, onze beperkte intelligentie, waar nooit iets van terecht zou komen.  In deze roman van Menno Schokker maken … [Lees verder]

Meester Cohen sprak ons ‘ter aanmoediging’ wel eens toe.“Ga even zitten, lieve kinderen. Het naarste wat een mens kan overkomen, is dat hij te hoge verwachtingen van zichzelf en van zijn leven heeft.” Zijn blik rustte even op mij en hij glimlachte naar me alsof hij zich specifiek tot mij richtte. Ik haatte meester Cohen, niet vanwege zijn geweld, naar mij viel dat meestal wel mee, maar vanwege de minachting die door zijn meestal zo … [Lees verder]