Dit verhaal speelt zich af in 1999. Mijn vrouw Tamara belde me vanuit het buitenland. “Ben je thuis?” “Ja.” “Voor ons bed staan twee paar schoenen van mij. Wil je die naar de schoenmaker brengen? Er staat ook een paar klaar om op te halen; dat is al betaald.” “Prima, maar waar zit die schoenmaker?” “Ben je daar nog nooit geweest?” “Nee, dat deed Astrid toch altijd.” Astrid was onze huishoudster toen de kinderen nog … [Lees verder]
Krakau fascineert me. Mijn vader werd er geboren en onze familie leefde er een paar honderd jaar. Voor de Tweede Wereldoorlog was Krakau een belangrijk joods cultureel centrum. Ongeveer een kwart tot een derde van de stadsbevolking was joods (60.000 tot 75.000 mensen). Het kloppende hart van deze bloeiende gemeenschap was de historische wijk Kazimierz. Eeuwenlang functioneerde Kazimierz als een min of meer autonome stad naast het katholieke Krakau, met een rijke mix van seculiere … [Lees verder]
Papa kreeg een baan als zilversmid bij het bedrijf Van Kempen & Begeer. Zij maakten onder andere monstransen* voor de katholieke kerk van het Bisdom Utrecht. Maar daar had mijn vader echt helemaal geen zin in. Hij vroeg zijn baas om een gesprek. Hij vertelde dat hij Joods was, met de mededeling of hij aan de bisschop wilde vragen of een Jood een monstrans mocht maken. *Een monstrans is een versierde gouden of zilveren houder … [Lees verder]
Het was nooit bij mijn vader opgekomen om naar Nederland te gaan, maar dat was dichtbij Antwerpen, een bekend Joods centrum. Dat leek hem wel wat. In het Oostenrijkse DP-kamp bij Linz schreef hij zijn naam en personalia op een formulier van de Nederlandse overheid. Enkele weken later kreeg Jehoshua Heshel Oziyas Goldstoff de uitnodiging om naar Nederland te komen, en wel naar Utrecht. De trein naar Utrecht zou de volgende dag vertrekken vanuit München. … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick