Toen ik terugkeerde naar mijn roots in Amsterdam was mijn grootste zorg hoe ik aan een nieuwe vriendenkring kwam. Na mijn pensionering had ik geen zin meer om te vergaderen en aan sport heb ik mijn hele leven al een hekel. Dus ging ik op klarinetles. Een zangkoor (er is een gezellig Joods koor in Amsterdam) had meer voor de hand gelegen, maar mijn ervaring met koren was niet geweldig. Na twee jaar stug oefenen … [Lees verder]
Vroeger waren mijn ‘helden’ allemaal ouder dan ik. In het begin waren het voetballers, zoals Neeskens en Rensenbrink. Later werden het politici zoals Wiegel en Bolkestein, maar ook iconen als Golda Meir en Bill Clinton. Nu ik ouder word, valt het me op dat mijn helden steeds jonger worden dan ikzelf ben. Sommigen zijn zelfs zo jong dat het mijn kinderen hadden kunnen zijn. Sinds kort heb ik zo’n heldin. Ik leerde haar kennen via Instagram. … [Lees verder]
Het begon zondagochtend met getoeter door mijn Utrechtse straat. Eén reeks is willekeurig, maar reeksen getoeter met tussenpauzes van een half uur, daar is iets aan het gebeuren. Dat geluid ken ik van de Turkse bruiloften vroeger in Zaandam. Om elf uur had ik het nieuws over het vallen van het Syrische regime al gelezen, het was vers, Nederland werd ermee wakker. Toen het getoeter aanhield en grotere vormen aannam, dacht ik ineens: zou het? Vanuit … [Lees verder]
Vorige week vlogen we van New York naar Tel Aviv. Naast ons stond een druk mannetje dat deed alsof de EL AL-incheckbalie van hem was. “Wat een druktemaker”, zei ik tegen de beveiligingsmedewerker. “Dat mag”, antwoordde ze. “Hij heeft de halve vrachtafdeling volgestopt met spullen voor goede doelen.” Sinds 7 oktober heeft EL AL de regel dat alle spullen voor goede doelen gratis mee mogen. “Vanuit New York is het dagelijks bij iedere vlucht,” vertelde … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick