Het komt uit een goed hart

Wanneer we in het buitenland zijn, houden we ervan om een stad echt te leren kennen. 

Niet zozeer via musea, maar door simpelweg door de straten te lopen en de mensen te observeren. Mijn favoriete steden zijn New York, maar ook Istanbul – in veiliger tijden – en Hongkong. Op die laatste stad zijn we heimelijk verliefd op geworden. 

Je zou kunnen zeggen dat we niet zo van het groen zijn, het beton en de drukte trekken ons meer aan.

Hong Kong en New York

Persoonlijk bezoek ik graag sjoels om de lokale gemeenschap te leren kennen. In Hongkong komen we al jaren bij Chabad en worden we altijd bijzonder hartelijk ontvangen. In New York zagen we van dichtbij de explosieve groei van de AltNeu-sjoel. Waar het in het begin een spannend en vernieuwend project was, is het inmiddels veranderd in een standaard Upper East Side-sjoel, waar geld steeds prominenter aanwezig is. Niets mis mee, maar het bijzondere is er voor mij wat vanaf.

Chicago en Beverly Hills

Over Chicago had ik al eerder geschreven: het zal nooit mijn eigen sjoel worden, maar voor een vakantie is het prima vol te houden.

Afgelopen week was ik in Beverly Hills en bezocht ik de Young Israel of Century City. Je zou verwachten dat een sjoel in zo’n buurt afstandelijk is, misschien zelfs wat koel. Maar ik had het totaal mis. Er waren tijdens de dienst om zes uur zeker honderd aanwezigen, en minstens veertig van hen kwamen naar me toe om me welkom te heten of te vragen of ze iets voor me konden doen. 

Dit is het bewijs dat vooroordelen gevaarlijk zijn. Een van de mannen vroeg zelfs of ik later met hem een kop koffie wilde drinken. Ik had helaas geen tijd, maar het was een mooi en oprecht gebaar.

Twee beelden van het interieur van de Young Israel Century City synagoge in Los Angeles, CA.
Foto’s Millie and Severson

“We kennen elkaar toch al?” 

In mijn eigen sjoel probeer ik hetzelfde te doen. Wanneer ik een onbekend iemand zie, ga ik naar hem of haar toe om welkom te heten. Mijn enige probleem is dat ik mensen zo slecht herken. Regelmatig krijg ik als reactie: “Ik ben er al twee weken,” of: “We kennen elkaar toch al?” Mijn standaardantwoord is dan dat ik slecht ben in het herkennen van gezichten, maar dat mijn intenties goed zijn.

Onze vaste bezoekers hebben overigens net zo goed aandacht nodig, zeker de oudere. Als ik ze een paar dagen niet zie, stuur ik vaak een berichtje. Meestal wordt dat enorm gewaardeerd. Heel soms krijg ik de reactie dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien.

Op zulke momenten zeg ik tegen mezelf: het komt uit een goed hart.

cover: Talma Joachimsthal