Tijdens Pesach vieren we de uittocht uit Egypte naar vrijheid. Helaas is deze uitbraak naar vrijheid dit jaar in Israël een onafgebroken intocht naar veiligheidskamers geworden.
Dag en nacht, met tussenpozen, worden Israeli’s in alle uithoeken van het land door opvallend goed gerichte Iraanse en Hezbollah-raketten opgejaagd, gewond en ook gedood.
Niet deze raketregen maar de onrealistische beloften van premier Netanyahu en zijn minister van Defensie Katz hebben na vijf weken oorlog een demoraliserend effect op steeds meer Israëli’s.
Was Hezbollah tijdens de vorige twaalf dagen durende oorlog niet vleugellam geslagen? Ook de Iraanse raketmacht had toch zware klappen geïncasseerd?
De officiële beloften die veiligheid impliceerden zijn vanuit Iran en Libanon geloochenstraft. De voortreffelijke Israelische luchtverdediging kon niet verhinderen dat raketten door het veiligheidsnet heen mensen opjagen naar veiligheidskamers en openbare schuilkelders.
Huizen worden door luchtdruk van de inkomende raketten weggeblazen of storten in. In het puin worden doden en gewonden gevonden. Als de burgerverdediging niet zo goed was georganiseerd, zouden heel veel meer mensen zijn gedood of gewond dan nu het geval is.
Een inkomende ballistische raket uit Iran wordt door het veiligheidssysteem al in het begin van het op Israël gerichte traject waargenomen. Op mobiele telefoons klinkt dan een schril alarmsignaal, daarna komt de waarschuwing snel naar de veiligheidskamer te gaan. Op het tv-scherm kan je zien waar de raket zal neerkomen.
Dit veiligheidssysteem geeft mensen wel fysieke veiligheid, maar heeft het langzaam wegebben van het vertrouwen in de politieke en militaire leiders niet kunnen verhinderen.
Een demonstratie tegen de oorlog werd in het centrum van Tel Aviv hardhandig door de politie opgerold. Er rijzen in de politiek en in de media vragen over de wijsheid van het starten van een nieuwe oorlogsronde tegen Hezbollah in Libanon en tegen Iran.
Netanyahu en Trump hebben de weerbaarheid van Hezbollah en Iran schromelijk onderschat. Uit deze oorlog die Netanyahu en Trump bekokstoofden wordt geen ‘Nieuw Midden-Oosten geboren’ zoals Netanyahu hardop droomde.
Beide leiders moesten hun oorlogsdoelen onder druk van de onverwachte felle tegenstand bijstellen: geen regime verandering in Teheran, geen vernietiging van Hezbollah. Ze houden wel vast aan het minimaliseren van de Iraanse nucleaire inspanning.
Of dat haalbaar is hangt af van onderhandelingen die tot het einde van de oorlog of tot een bestand zouden moeten leiden. Slechts een revolutie tegen het dogmatische apocalyptische regime in Teheran kan het Midden-Oosten volgens Netanyahu stabiliseren, Israël’s veiligheid garanderen en Trump een stevige greep geven op de Iraanse olie.
Dit oorspronkelijke oorlogsdoel lijkt door het grimmige verloop van de oorlog te zijn verwaterd.
Het lijkt Israël te ontgaan dat de vernietigingsoorlog tegen Hezbollah volgens hetzelfde patroon als de oorlog in Gaza Israels internationale positie in hoog tempo ondermijnt.
Sympathie voor de Palestijnse zaak is onder de Amerikaans-Joodse gemeenschap zelfs iets groter dan voor Israël.
Volgens een recente opiniepeiling onder de Amerikaans-Joodse gemeenschap is de sympathie voor de Palestijnse zaak zelfs iets groter dan voor Israël. De Israelische positie brokkelt snel af in de Democratische partij en zelfs onder de Evangelisten.
Deze zorgwekkende ontwikkeling wordt aangejaagd door aanhoudend messiaans geïnspireerd geweld tegen Palestijnen in de bezette Westelijke oever van de Jordaan, voor de geweldplegers Judea en Samaria, het historische Joodse land.
Netanyahu heeft geen greep op de ministers in zijn regering Itamar Ben Gvir en Bezalel Smotrich die openlijk dan wel in het geheim de kolonisten steunen. Zonder de steun van de partijen van beide bewindslieden heeft de premier geen coalitie.
Netanyahu’s keuze voor Kahanistische ministers in zijn regering erodeert Israels internationale positie. De afbrokkeling ervan is jaren voor het uitbreken van de oorlogen tegen Iran en Hezbollah begonnen en lijkt niet te stoppen.
cover: Françoise Nick
Geef als eerste een reactie