Eens in de zoveel tijd wil ik iets delen dat de Israëlische maatschappij typeert.
Niet altijd positief. Wel altijd opmerkelijk. Iets dat laat zien waarin dit land zich onderscheidt. Ik had een ander onderwerp in gedachten. Maar sinds een nieuwe oorlog uitbrak hebben we andere prioriteiten.
Ik was me aan het aankleden om naar sjoel te gaan, toen het alarm van het Home Front Command afging: noodtoestand.
Blijf dicht bij een schuilkelder.
Blijf in de buurt.
Bereid je voor.
Binnen enkele minuten schakelt een hele samenleving om. Van routine naar oorlog.
Scholen dicht al zouden ze toch sluiten vanwege Poeriem.
Sjoels dicht. Kantoren dicht.
Zondag is hier normaal een werkdag, maar buiten is het stil. Bijna Jom Kipoer-stil. Het luchtruim is gesloten, maar boven ons hoofd gebeurt genoeg.
Als ex-inwoner van Buitenveldert ben ik wel wat gewend, maar dit gaat 24 uur per dag door. Het doet denken aan corona met één groot verschil: geen lange wandelingen.
Wel regelmatig naar de schuilkelder. Terwijl ik dit schrijf, gaat er weer een alarm af.
Even pauze.
Daar ben ik weer.
Hoe werkt zo’n alarm?
Eerst krijg je via de app een waarschuwing dat er een raket onderweg is naar jouw regio. Dat is nog geen directe oproep tot schuilen. Pas bij het tweede alarm heb je anderhalve minuut om in de schuilruimte te zijn.
De maatschappij staat in oorlogsmodus.
En juist daar zie je iets bijzonders.
In het gebouw van mijn moeder — acht verdiepingen — zaten honderden mensen urenlang samen in de schuilkelder. Er werd kiddoesj gemaakt. Mensen hadden koek en fruit meegenomen. Er werd gedavvend.
’s Avonds maakten ze samen havdala. Er werd speciaal gelet op ouderen. Of ze het alarm wel hadden gehoord.
Of ze veilig beneden waren. Voor mensen met gehoorproblemen werd extra aandacht besteed. In andere schuilkelders werd zelfs gedanst.
Met andere woorden: ons krijgen ze niet klein. Dat is misschien wel wat Israël typeert.
Niet het feit dát er alarm is. Maar hoe men reageert. Van iets naars toch het beste maken.
Samen.
cover: Talma Joachimsthal
Geef als eerste een reactie