Soms gebeuren er dingen zo recht voor je ogen, zo onverwacht mooi, dat je ze wel moet opschrijven.
Zoals jullie misschien weten, rijd ik niet in Israël. Voor alles buiten de stad heb ik daarom een vaste taxichauffeur: Asaf. Een lieve, betrouwbare man. En als hij niet kan, komt zijn vader voor hem in de plaats. Aan die vader zie je meteen: afkomstig uit een beschaafde, warme familie.
Afgelopen week was ik een paar dagen in het buitenland. Asaf zou mij vroeg in de ochtend ophalen van het vliegveld.
Maar toen ik aankwam, kreeg ik een bericht van Asaf: hij kon niet komen. Zijn vader was opnieuw niet lekker geworden, weer last van zijn hart. Hij was de dag ervoor gedotterd en Asaf wilde eerst even bij hem langs om te zien hoe het ging, voordat hij zou gaan werken.
Hij had iemand anders gestuurd, iets wat ik natuurlijk volledig begreep. Hij stelde voor dat hij later die middag wél met mij mee kon, en dat kwam eigenlijk perfect uit.
Die donderdag moest ik boodschappen doen en ik wilde ook een vriend bezoeken die wat extra aandacht nodig had. Bovendien hoorde ik dat mijn oom in het ziekenhuis lag met hartproblemen. En omdat ik zondag alweer zou vertrekken, wilde ik hem graag nog zien.
Toen ik ’s middags met Asaf onderweg was, vertelde hij opgelucht dat het gelukkig beter ging met zijn vader. Ik vroeg waar hij lag.
“In Shaare Zedek,” zei hij. Ik keek hem aan en zei: “Daar ligt mijn oom ook. Daar wil ik juist naartoe.”
Ik vroeg op welke verdieping. “De tiende.” Mijn oom ook.
Asaf zei meteen: “Kom dan ook even bij mijn vader langs.” En toen bleek iets ongelooflijks: ze lagen letterlijk in kamers naast elkaar.
We bezochten eerst mijn oom en daarna gingen we naar Asafs vader. Ze nodigden ons uit voor een koffie. Beneden in de lobby werden we opgewacht door de hele familie. Ik werd bijna heilig verklaard — wat natuurlijk nogal gênant was.
Ze stonden erop dat ik van de homemade cake zou eten. “Het is koosjer!” zeiden ze. “Daar twijfel ik geen seconde aan,” antwoordde ik, “maar ik mag helaas geen suiker.”
We zaten een tijdje samen ennamen afscheid. Zoals altijd kreeg ik twee kussen van de mannen — maar dit keer ook van de vrouwen.
“Dat mag,” zei Asafs vader glimlachend, “want nu zijn we familie.”
Asaf bracht me daarna naar huis. Ik vroeg hem wat ik moest betalen. Hij was tenslotte drie uur met me bezig geweest.
Hij keek me aan alsof ik gek was. “Je hebt zo’n mitswa gedaan voor mijn vader en voor mij,” zei hij. “Ik wil niets hebben.”
Ook dit is Israël.
cover: Talma Joachimsthal
Geef als eerste een reactie