Op een zomerzondag maakte ik afgelopen jaar een wandeling. Aan de wandel waren ook dames met hoedjes en mannen keurig in het pak. Ze waren onderweg naar de kerkdienst bij ons in de buurt.
De deuren stonden open, jassen hingen klaar, mensen praatten met elkaar. Ik dacht: wat zijn ze met velen. En hoe gewoon het is om samen, met open deuren in veiligheid zo’n moment te beleven.
Het raakte me diep. Het confronteerde me met mijn eigen gemis van die gewoonheid. Maar ik realiseerde me ook: waarschijnlijk was ik binnengelaten. Zonder argwaan. Zonder angst.
Onveilig
Dat die argwaan en die angst er bij anderen wél is, is henzelf vaak niet aan te rekenen. Zij verlangen naar gewone veiligheid in gezelschap. Mensen uit minderheidsgroepen die niet willen worden aangesproken op hun huidskleur. Mannen die elkaars hand willen vasthouden in een volle trein. Meisjes met hoofddoeken die zich veilig willen voelen op drukke plekken.
Maar ook mensen die veranderingen en nieuwe invloeden eng vinden – ook zij horen erbij, maar worden vaak weggezet. Er is zo weinig ruimte om verhalen te horen die schuren en hokjes een beetje openbreken.
ook als het pijn doet
Ik hoop dat we blijven luisteren naar elkaars verhalen, ook als het pijn doet. Want soms brengt dat verzachting. En als dat niet lukt, voorkomt het misschien dat verharding te stevig wordt doorgezet.
In 2026 ga ik met Martijn onze nieuwe voorstelling spelen: Barricade – het eerste protest vanuit het radicale midden waar wij voor staan.
Vier kuikens
Wij, mijn man Jules en ik, zullen met onze vier kuikens de wereld blijven ontdekken. Zij hebben zo’n talent om de ander gewoon te zien, voorbij verschillen.
Op naar een gewoon 2026. Waar pijn gewoon pijn is, is liefde gewoon liefde. Wie het ook overkomt of wordt aangedaan.
Waar we blijven praten, met alle mogelijke verwijderings- of verbindingsgevolgen van dien. Dat we dat gewoon aangaan.
Met open ogen. Zachte harten.
Barricade
Vanuit het radicale midden zingen we als Dorfmann & Bos liederen over vrijheid, strijd, solidariteit en troost. Gewapend met een fraaie verzameling Franse en Nederlandse chansons, persoonlijke verhalen, een flinke dosis humor én negen instrumenten, gaan zij de barricade op. Niet om te schreeuwen – maar om naar elkaar te blijven luisteren.
Tussen strijd- en slaaplied onderzoeken we wat het betekent om menselijke verhalen te blijven horen in rumoerige tijden. We ontdekken hoe verschillende verhalen tegelijk kunnen bestaan.
Barricade is een heel persoonlijke voorstelling over het zoeken naar nuance, over naar elkaar blijven luisteren – ook als het schuurt.
Houdt de speelagenda in de gaten op Dorfmann & Bos.
cover: uitsnede Nieuwjaarsposter van Jules en Anouk Dorfmann
Geef als eerste een reactie