Afgelopen week was ik bij de opticien. Meestal ben ik zo iemand die de eerste bril die ik zie – lees: die mijn vrouw uitkiest – direct goedkeurt. Geduld heb ik er niet voor. Winkelen doe ik sowieso niet graag; in principe wordt alles online besteld. De enige inspanning die dan nog rest, is passen. Uitzonderingen zijn pakken en brillen. De eigenaar stond erop dat mijn ogen eerst gemeten moesten worden, dus moest ik een … [Lees verder]
Voor het eerst sinds twaalf jaar zijn er geen gijzelaars meer in Gaza, levend noch dood. Als dat echt tot je doordringt, begrijp je niet hoe Israël zich al die jaren, vooral voor 7 oktober, zo terughoudend heeft kunnen opstellen. Volgens de Joodse traditie is een gesneuvelde of vermoorde gijzelaar net zo belangrijk als een levende. Dat bleek ook de afgelopen weken. Om fase twee van het vredesakkoord in te gaan, moest de Rafah-grens open. … [Lees verder]
Mensen herkennen is nooit mijn sterkste kant geweest, en eerlijk gezegd wordt dat met de jaren alleen maar slechter. De sjoel waar ik dagelijks kom, ligt midden in het hotelgebied van Jeruzalem. Dat betekent een constante stoet toeristen, voorbijgangers en tijdelijke gezichten. Wanneer mensen mij aankijken bij binnenkomst, probeer ik bewust vriendelijk te zijn, ook als ik geen idee heb wie ze zijn. Vaak komt de herkenning pas zodra ik met iemand begin te praten. … [Lees verder]
Soms is het moeilijk om iets toe te geven over je eigen tekortkomingen. Ik ben bijvoorbeeld heel onhandig. Zelf heb ik daar eigenlijk nooit zo’n probleem mee gehad. Sterker nog, soms maak ik er zelfs misbruik van. Mensen om mij heen hebben dat goed door en ik krijg daar regelmatig commentaar op, vooral van mijn vrouw en mijn moeder. In het zakelijke leven deed ik dat ook, maar daar kreeg ik opvallend minder opmerkingen over. … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick