Met de systematische afbraak van de rechtstaat door Netanyahoe’s extreemrechtse coalitie is Israel hard op weg te integreren in het Midden-Oosten, een regio waar democratie geen wortel heeft geschoten.
Met recht prijst Netanyahoe zijn land in het buitenland aan als de enige democratie in dit deel van de wereld. Ik hoop voor de goede naam van ons geliefde land dat hij een initiatiefwet in het Israëlische rechtssysteem zal torpederen die de doodstraf introduceert voor uitsluitend Palestijnen.
Of zal hij als argument aanvoeren dat de doodstraf in de Verenigde Staten een ingeburgerde realiteit is en daarom ook voor Israel okay? Hij moet toch weten dat de doodstraf in alle westerse democratieën (van de EU) is verbannen.
De in de maak zijnde wet schrijft de doodstraf onder andere voor een Palestijnse terrorist die Israelische burgers heeft vermoord. Militaire rechtbanken zullen in deze rechtspreken. Tegen de beslissing van deze rechtbank is, zoals de wet nu is geformuleerd, geen beroep mogelijk. In de wet staat dat de terechtstelling via ophanging zal worden uitgevoerd.
Doodstraf
Itamar Ben-Gvir, de Kahanistische minister voor binnenlandse veiligheid van de Otsma Jehudit (Joodse kracht) partij dreigt met het opbreken van de coalities als de regering niet achter deze initiatifewet staat. ‘De doodstraf is de beste manier om Palestijns terrorisme te bestrijden en te voorkomen’ is zijn argument dat het in de komende verkiezingscampagne goed zal doen.
Op papier bestond de doodstraf reeds in 1948. Slechts eenmaal is deze hoogste straf uitgevoerd: in 1962 werd de uit Argentinië ontvoerde nazi Adolf Eichman in een Israëlische gevangenis opgehangen. De as van zijn stoffelijk overschot werd vanuit een vliegtuig boven de zee uitgestrooid.
Bloedig drama
Ten tijde van dit bewind van Ben Gvir wordt de grote Arabische minderheid – twee miljoen mensen – geteisterd door intern geweld. Het is een bloedig drama. Vorig jaar werden 252 Israelische Arabieren door Arabieren vermoord. De eerste tien dagen van dit jaar al veertien doden.
In 2025 werden op de bezette westelijke oever van de Jordaan 240 Palestijnen gedood: 225 door het Israelische leger en negen door kolonisten.
Arabische mafia’s bevechten elkaar in de straten van Arabische steden en dorpen in het noorden van Israel, maar ook in Arabisch woonplaatsen nabij Tel-Aviv. Vrouwen en kinderen worden niet ontzien in deze machtsstrijd. Aan wapens ontbreekt het de moordenaars niet. Die worden of werden gestolen uit militaire magazijnen. Volgens schattingen zijn 400.000 illegale wapens in omloop waarvan het merendeel in handen is van de Arabische gemeenschap. Deze zijn voor intern Arabisch geweld en worden voor zover mij bekend niet tegen Joodse Israeli’s gebruikt.
Misschien is dat een van de redenen dat de politie geen ontwapeningsinvallen doet in de Arabische gemeenschap om een vorm van coëxistentie te handhaven.
Sociale achterstand
Werkloosheid, sociale achterstand, discriminatie en woningnood zijn enkele motieven die het ontstaan van maffiabendes in de Arabische gemeenschap kunnen verklaren.
De Israelische tv en kranten besteden ruime aandacht aan dit binnenlandse Arabische drama in tegenstelling tot verslaggeving over het lot van twee miljoen Palestijnen in erbarmelijke situaties in de regen en modder in Gaza.
Haaretz is de enige krant die vrijwel dagelijks kritisch en geïnformeerd over Gaza bericht. Hoewel het Hooggerechtshof eindelijk heeft beslist dat journalisten het recht hebben verslag te doen uit Gaza heeft de legerleiding het besluit van de rechters naast zich neergelegd. Met de dooddoener dat het een veiligheidsprobleem geeft.
Systematische vernietiging
Israel houdt zichzelf en de wereld een blinddoek voor.
Satellietfoto’s laten zien dat Israel systematisch doorgaat met het vernietigen van alles wat nog overeind staat in dat deel van Gaza waar Israel bezetter is. Informatie door Israëlische media over Gaza wordt door de regering als verraad beschouwd. Haaretz wordt er zelfs door de regering van Netanyahoe van beschuldigd de ‘vijand in oorlogstijd te ondersteunen’.
Met een blik op de Israelische realiteit zie ik een tegenstelling tussen het morele verval, dat wil zeggen het aanvechten van de democratie en de veerkracht van de economie.
Economie floreert
Volgens de laatste officiële cijfers is de economie in 2025 met 2.8 procent gegroeid en zal die dit jaar zelfs op 5.2 procent uitkomen met een inflatie van slechts 1.7 procent.
De Israelische munt de shekel maakt een waardevaste indruk, zo zelfs dat buitenlandse banken investeringen op de beurs van Tel-Aviv aanmoedigen. Miljarden dollars worden door buitenlandse investeerders in Israelische obligaties gestoken.
Israels militaire industrieën en hightech, maar ook de kwaliteit van landbouw en medische technologie zijn verantwoordelijk voor de opvallende economische prestaties van een land in oorlog.
Hoe pakt dit politiek uit?
Zal Netanyahoe met deze gegevens in zijn hand de verkiezingen dit jaar kunnen winnen of zullen de emoties over de blunder van 7 oktober voor de kiezers toch zwaarder wegen en hem naar huis sturen.
cover: Françoise Nick
Geef als eerste een reactie