Op weg naar sjoel voor de vrijdagavonddienst maak ik een tussenstop in het nabijgelegen Mocka Art Café.
Elk Art café krijgt een bezoekje van mij. Die combinatie past wel bij me, kunst en eten.
Mocka was lastig te vinden. Verborgen tussen het uitgestalde textiel van een toeristenwinkel zag ik een smalle trap naar boven gaan. Daar was meer textiel te zien, zowel opgehangen langs de trap en eenmaal boven gekomen lag het duurdere soort uitgestald. Plus een sieradensectie. Veilig weggestopt daarboven waar geen toevallige voorbijganger terechtkomt.
Het enige personeelslid was druk bezig met een klant, een stel dat er koopkrachtig uitzag. Soms moet je een winkelier niet lastigvallen en gewoon doorlopen.
Ik kwam in een steeds aantrekkelijker wordende interieur- en kunstomgeving. Ik liep over mijn favoriete vloer: een gladde, aarderode vloer waar alle houten meubels zo goed op staan. Hier noemen ze het Keralarood, ik ken het als ‘ijzermenie’: in Nederland heeft menig garage zo’n ijzermenievloer.
Nog een bocht om en ik kwam in een lange gang met aan de linkerkant een high-end zaakje met designkleding van zijde. Aan de rechterkant was het gezochte café-restaurant.
De tafels stonden in de lengterichting langs een zeker vijftien meter lange muur. Daarvoor tafels in een vorm en stijl die me direct een ‘beauty-kick’ gaven. Aan de muur vastgenmaakt een glimmend gelakte donker houten bank. De lampen waren van gered oud ijzer. Ik keek aan tegen een bakstenen wand in dezelfde Keralakleur geschilderd. Ik bleek in een oud-Hollands pakhuis terecht te zijn gekomen…
Dat was niet de enige verrassing. De menukaart bestond voor de helft uit het menu en de andere helft uit joodse geschiedenis.
Rechts foto’s met verklarende onderschriften van de oude joodse gemeenschap hier in Kochi, links de starters, main courses, deserts en drinks. Zo zag ik in één blik mevrouw Rachel Hallegua en Sarah Cohen met twee vriendinnen klaverjassen en kon ik aan de linkerkant een keuze maken uit de pannenkoeken.
Ik ben in het hart van Jew Town Kochi. Straks begint de dienst in de oudste synagoge van het Gemenebest uit halverweg de zestiende eeuw. Voel ik me hier thuis? Sort of …
cover: een menora tussen Indiase antikiteiten in Jew Town, Kochi, India. Foto Bloom, 2026
Leuke avonturen, Wanda! En het ziet er allemaal aantrekkelijk uit. Ik lees er graag meer over.
Och, ik kan me Sara Cohen nog zo goed herinneren. Dat was zo’n speciale ontmoeting in haar kleine huisje. Ze was toen al erg oud. En misschien een beetje eenzaam. Ze had het over haar familie die naar Israël was gegaan. Aan de muur hingen foto’s van haar man. We dronken samen thee, zittend op de rand van haar bed in haar kleine huisje. Ze was blij met wat visitie. Ze probeerde ons uit te leggen over de zwarte (oorspronkelijke) en witte joden (die zich hier later hadden gevestigd) van Cochin. Dat was in 2015. Ik lees graag over je ervaringen daar. Dank je wel. Simone
Ach wat bijzonder dat jullie Sarah Cohen hebben ontmoet. Ze is een legende in Jew Town. Haar zaakje een druk bezochte toeristhub. Er is nu nog een jood over van de Paradesi (Sefardische) joden: Keith Haluega. De man die weigerde te trouwen met een de laatste joodse jonge vrouwen in Kochi. Hij gaat naar elke dienst, heeft dus de functie van minjeman als laatste locale jood tussen de bezoekers: deze sjabbat precies een minjan. Tijdens de kidoesj zat ik naast hem. Helaas was hij niet echt spraakzaam en nog voor het eten verdwenen.