Gisterochtend kwam een man naast me zitten in sjoel. Hij knikte alsof hij me kende. De laatste jaren heb ik een soort verdedigingsmechanisme opgebouwd: ik doe alsof ik iedereen herken, ook als dat niet zo is. Probleem is dat ik steeds minder goed word in het echt herkennen van mensen. Meestal begin ik dan gewoon te praten – en ergens tijdens het gesprek weet ik het dan meestal wel weer. Maar dit keer lukte dat … [Lees verder]
In mijn jeugdjaren waren de voorbereidingen voor Pesach veel intensiever dan nu. Niet dat het tegenwoordig minder serieus wordt genomen, maar het was toen gewoon veel ingewikkelder. Om het glaswerk koosjer voor Pesach te krijgen, moest je het ‘stellen’: drie dagen in water laten weken. Dat betekende dat we drie dagen niet in bad konden. Voor ons als kinderen een prima reden om op het veldje te gaan voetballen, zodat we lekker zwart thuiskwamen – … [Lees verder]
In mijn leven ben ik vaak in stadions geweest, het meest met mijn vader en broer naar Ajax. Eerst in De Meer en later in de ArenA waar we vaste zitplaatsen hadden. Gisteravond werd ik uitgenodigd door klanten om een wedstrijd van de New York Rangers bij te wonen, de ijshockeyclub van New York. Madison Square Garden was volledig uitverkocht. Vanuit de skybox hadden we een prachtig uitzicht. Voor iemand die gewend is aan een … [Lees verder]
De oplossing moet met hulp van de wereld worden gevonden. Als modern-orthodoxe Jood probeer ik alle mitswot (geboden en verboden) te volgen die de Thora ons voorschrijft, voor zover dat in deze tijd toepasbaar is. Toch moet ik bekennen dat ik met sommige mitswot best moeite heb. Enkele zijn moeilijk te begrijpen, andere juist heel duidelijk, maar toch vind ik ze soms moeilijk in de praktijk te brengen. Afgelopen sjabbat, zoals elk jaar voor Poeriem, … [Lees verder]
Copyright © 2023 - De Vrijdagavond - Alle rechten voorbehouden | Logo-ontwerp: Françoise Nick